Shloka 17
आत्मदोष-उपदेशः तथा भीम-धृष्टद्युम्नयोः संयोगः
Self-Causation Counsel and the Bhīma–Dhṛṣṭadyumna Convergence
शरशक्तिगदाभिस्ते खड्गैश्वामिततेजस: । निजघ्नु: समरे<न्योन्यं शूरा: परिघबाहव:,परिघके समान मोटी भुजाओंवाले अमित तेजस्वी शूरवीर योद्धा बाण, शक्ति और गदाओंद्वारा रणक्षेत्रमें एक-दूसरेको मार रहे थे
śaraśaktigadābhis te khaḍgaiś cāmitatejasaḥ | nijaghnur samare 'nyonyaṃ śūrāḥ parighabāhavaḥ ||
ສັນຈະຍະ ກ່າວວ່າ: ວິລະຊົນເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ມີແຂນດັ່ງຄ້ອນເຫຼັກ ແລະມີລັດສະໝີອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ໄດ້ຟັນຟາດກັນໃນສະໜາມຮົບ ດ້ວຍລູກສອນ ຫອກ ຄ້ອນ (ກະບອງ) ແລະດາບ. ພາບນັ້ນຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມມືດມົນຂອງສົງຄາມ: ຄວາມກ້າຫານແລະພະລັງ ເມື່ອຖືກຜູກກັບຄວາມຂັດແຍ້ງ ກໍຫັນກັບມາທຳລາຍຜູ້ຮ່ວມຊົນຊາດດຽວກັນ ເປີດເຜີຍຄ່າທາງທຳອັນໜັກຫນ່ວງຂອງການຮົບແບບກະສັດຕຣິຍະ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh symmetry of warfare: even the most radiant heroes, driven by martial duty and rivalry, become mutual destroyers. It invites reflection on dharma in conflict—valor may be praised, yet the ethical burden and human cost remain unavoidable.
Sañjaya reports that powerful warriors are fighting at close quarters, striking each other with multiple weapons—arrows, spears, maces, and swords—resulting in mutual slaughter amid the intensity of the battlefield.