Shloka 19
Arjuna’s Advance toward Bhīṣma; The Gāṇḍīva’s Signal and the Armies’ Convergence (भीष्माभिमुखगमनम् — गाण्डीवनिर्घोष-ध्वजवर्णनम्)
अमृष्यमाण: संरब्धो भरनुर्दिव्यं परामृशत् । पुत्रस्य ते महाराज वधार्थ भरतर्षभ,आपके धनुर्धर पुत्रद्वारा समरांगणमें अपने सारथि विशोकको तीखे बाणोंके आघातसे पीड़ित होता देख भीमसेन सह न सके। उन्होंने कुपित होकर अपना दिव्य धनुष हाथमें लिया। महाराज! भरतश्रेष्ठ] फिर आपके पुत्रके वधके लिये अत्यन्त कुपित होकर उन्होंने पंखयुक्त क्षुरप्रका संधान किया और उसके द्वारा राजा दुर्योधनके उत्तम धनुषको काट डाला
sañjaya uvāca | amṛṣyamāṇaḥ saṃrabdho dhanuḥ divyaṃ parāmṛśat | putrasya te mahārāja vadhārthaṃ bharatarṣabha |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ທົນບໍ່ໄດ້ ແລະເດືອດດານດ້ວຍຄວາມໂກດ, ລາວໄດ້ຈັບຄັນທະນູທິບຂອງຕົນ. ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດ, ໂອ ຜູ້ເປັນເລີດໃນວົງພັນບາຣະຕະ, ດ້ວຍໃຈມຸ່ງຈະສັງຫານລູກຊາຍຂອງທ່ານ ລາວໄດ້ປະກອບລູກສອນມີປີກ ຄົມດັ່ງມີດກົດ, ແລະດ້ວຍມັນ ຕັດຄັນທະນູອັນດີເລີດຂອງກະສັດ ດຸຣະໂຍທະນ ລົງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the moral danger of krodha (anger) in war: when endurance fails, wrath can convert duty-bound combat into personal vengeance. It thus sharpens the ethical tension between kṣatriya-dharma (fighting as duty) and the impulse to kill driven by rage.
Sañjaya reports that a warrior, unable to bear what he witnesses, angrily takes up a divine bow and, aiming at the death of Dhṛtarāṣṭra’s son, proceeds to disable Duryodhana by cutting down his excellent bow with a sharp, winged arrow.