Shloka 30
Bhīṣma’s Stuti of Keśava and Counsel on Nara–Nārāyaṇa (भीष्म-स्तवः; नरनारायण-प्रसङ्गः)
तस्य राजन् सनिस्त्रिंशं सुप्रभं च शरावरम् । हतस्य पततो हस्ताद् वेगेन न्यपतद् भुवि,राजन्! उसके मारे जानेपर शरीरसे चमकीला कवच और हाथसे तलवार उसके गिरनेके साथ ही वेगपूर्वक पृथ्वीपर गिरी
tasya rājan sanistriṁśaṁ suprabhaṁ ca śarāvaram | hatasya patato hastād vegena nyapatad bhuvi ||
ສັນຈະຍະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະຣາຊາ, ເມື່ອລາວຖືກສັງຫານແລະລົ້ມລົງ, ກະບອກໃສ່ລູກສອນອັນສະຫວ່າງ ແລະດາບໃນຝັກທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງລາວ ກໍຫຼຸດລົງ ແລະຕົກກະແທກພື້ນດິນດ້ວຍແຮງ. ພາບນີ້ຍ້ຳເນັ້ນຄວາມສິ້ນສຸດອັນແຂງກະດ້າງຂອງສົງຄາມ: ເມື່ອຊີວິດຈາກໄປ ແມ່ນແຕ່ເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງກຽດສັກສີຂອງນັກຮົບ—ອາວຸດແລະເກາະ—ກໍກາຍເປັນວັດຖຸນິ່ງໆ, ເຕືອນໃຫ້ຮູ້ຄວາມບໍ່ທົນຖາວອນຂອງອຳນາດ ແລະຄ່າແພງອັນໜັກຂອງຄວາມຮຸນແຮງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the impermanence of martial glory: weapons and war-gear, symbols of prowess, become meaningless the moment life ends. It implicitly cautions against pride in power and points to the heavy ethical weight of warfare.
Sañjaya describes a warrior being killed and falling; as he collapses, his sword (in its sheath) and his shining quiver slip from his hand and fall swiftly to the ground, emphasizing the suddenness and finality of death in battle.