Shloka 107
Daiva–Puruṣakāra Discourse and the Elephant-Corps Engagement (भीमगजानीक-सम्भ्रान्ति)
त॑ सात्यकिर्भीमसेनो धृष्टय्युम्नश्व॒ पार्षत: । अभ्यद्रवन्त भीष्मस्य रथं हेमपरिष्कृतम्,भीष्मके उस सुवर्णभूषित रथपर सात्यकि, भीमसेन तथा द्रुपदकुमार धृष्टद्युम्नने एक साथ ही धावा किया
taṁ sātyakir bhīmaseno dhṛṣṭadyumnaś ca pārṣataḥ | abhyadravanta bhīṣmasya rathaṁ hemapariṣkṛtam ||
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ສາຕະຍະກິ, ພີມະເສນ, ແລະ ທຣິສຕະດຍຸມນະ—ບຸດຂອງປາຣສະຕະ (ດຣຸປະດະ)—ໄດ້ຮ່ວມກັນພຸ້ນເຂົ້າໂຈມຕີຕົງໄປຫາລົດຮົບຂອງພີສະມະ ທີ່ປະດັບປະດາ ແລະ ຕິດຕັ້ງດ້ວຍຄຳ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມມຸ່ງໝັ້ນຮ່ວມກັນຂອງວີລະບຸລຸດປານດະວະ ໃນການປະຈັນໜ້າກັບນັກຮົບຜູ້ເຖົ້າຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ສູງສຸດໃນກອງຄຸຣຸ—ບ່ອນທີ່ຄວາມກ້າຫານ ແລະ ທຳມະໃນສົງຄາມ ປະທະກັບນ້ຳໜັກທາງຈິດໃຈຂອງການຕໍ່ສູ້ກັບປິຕາມະຫາຜູ້ຄວນເຄົາລົບ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights collective resolve and kṣatriya-duty in war: leading warriors unite to confront the most formidable opponent. Ethically, it also evokes the Mahābhārata’s tension between rightful duty in battle and the sorrowful necessity of opposing an honored elder like Bhīṣma.
Sañjaya reports that Sātyaki, Bhīma, and Dhṛṣṭadyumna simultaneously rush to attack Bhīṣma’s gold-adorned chariot, signaling an intensified effort by the Pāṇḍava side to check Bhīṣma’s dominance on the battlefield.