Shloka 80
ततः शक्ति रणे श्वेतो जग्राहोग्रां महाभयाम्,अत्यन्त उग्र, महाभयंकर, कालदण्डके समान घोर और मृत्युकी जिह्वा-सी प्रतीत होनेवाली उस शक्तिको श्वेतने हाथमें उठाया और लंबी साँस लेते हुए रणक्षेत्रमें शान्तनुपुत्र भीष्मसे इस प्रकार कहा--
tataḥ śaktiṃ raṇe śveto jagrāhogrāṃ mahābhayām | atyanta-ugrāṃ mahābhayaṅkarāṃ kāladaṇḍaka-samāṃ ghorāṃ mṛtyu-jihvā-sī pratīyamānāṃ tāṃ śaktiṃ śvetena hastam utthāpya dīrghaṃ niḥśvasya raṇakṣetre śāntanu-putraṃ bhīṣmam iti vacaḥ provāca ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວ ສະເວຕະ ໃນກາງສົງຄາມ ໄດ້ຈັບຖື “ສັກຕິ” ຫອກອັນນ່າຢ້ານກົວຢ່າງຫຼວງ—ດຸຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງ ແລະນ່າສະພຶງກົວ, ດັ່ງຄັນທອນແຫ່ງພະຍົມ, ປານດັ່ງລີ້ນຂອງຄວາມຕາຍ. ລາວຍົກອາວຸດນັ້ນໃນມື ແລະສູດລົມຍາວໜຶ່ງຄັ້ງ ແລ້ວກ່າວຕໍ່ ພີສະມະ ບຸດແຫ່ງ ຊານຕະນຸ ໃນສະໜາມຮົບ ດັ່ງນີ້—
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the Mahābhārata’s ethical tension: warriors act within their chosen dharma and allegiance, yet the instruments of war are portrayed as embodiments of death. It invites reflection on how duty-driven action can still carry grave moral weight and consequences.
Sañjaya describes Śveta taking up a fearsome spear, likened to Death’s own rod and tongue, then raising it and, after a deep breath, addressing Bhīṣma on the battlefield—signaling an imminent confrontation.