अप्राप्ता: सप्तभिभर्भल्लैश्विच्छेद परमास्त्रवित् ततः समादाय शरं सर्वकायविदारणम्
aprāptāḥ saptabhir bharbhallaiś viccheda-paramāstravit tataḥ samādāya śaraṃ sarva-kāya-vidāraṇam
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ກ່ອນທີ່ພວກມັນຈະເຖິງຕົວເຂົາ ສະເວຕະໄດ້ຕັດຂາດມັນດ້ວຍລູກສອນຄົມກ້າທັງເຈັດ ສະແດງຄວາມຊໍານານສູງສຸດໃນການຕັດອາວຸດທີ່ພຸ້ນມາ. ແລ້ວເຂົາຈຶ່ງຢືນຫຍິບລູກສອນອີກດອກໜຶ່ງ—ລູກສອນທີ່ສາມາດຉີກຂາດຮ່າງກາຍທັງໝົດ—ເພີ່ມຄວາມດຸເດືອດຂອງການຮົບ ແລະເຕືອນວ່າ ຝີມືເມື່ອຖືກນໍາໄປຜູກກັບສົງຄາມ ຈະກາຍເປັນພະລັງທີ່ວ່ອງໄວ ແລະບໍ່ອາດຖອນຄືນໄດ້.
संजय उवाच
The verse highlights how extraordinary competence in warfare can rapidly magnify harm: mastery (astravit) enables decisive interception and then escalation. Ethically, it underscores the Mahābhārata’s recurring tension—skill and duty in battle versus the grave human cost that follows from their effective use.
In Sañjaya’s battlefield report, incoming missiles are cut down mid-flight with seven sharp arrows. Immediately afterward, the warrior takes up a more destructive arrow described as capable of rending the entire body, signaling a turn toward a deadlier strike.