Mahabharata — Bhishma Parva, Shloka 3163
Bhīmasena’s Kalinga Engagement and the Approach of Bhīṣma (भीमसेन-कालिङ्ग-संग्रामः)
विकोशैर्विमलै: खड्गैरभिजग्मु: परान् रणे | जो चमकीली तलवारें पहले चितकबरे अथवा साधारण व्याप्र-चर्मकी बनी हुई म्यानोंमें बंद रहती थीं
sañjaya uvāca | vikośair vimalaiḥ khaḍgair abhijagmuḥ parān raṇe |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ດ້ວຍດາບທີ່ສະຫວ່າງໃສ ຖອດອອກຈາກຝັກ ແລະບໍ່ມີມົນທິນ, ພວກນັກຮົບໄດ້ບຸກເຂົ້າຫາສັດຕູໃນສົງຄາມ ເພື່ອຟັນລົງໃຫ້ລົ້ມ. ດາບທີ່ເຄີຍຖືກປິດໄວ້ໃນຝັກທຳດ້ວຍໜັງເສືອ ຫຼືໜັງລາຍດ່າງ ບັດນີ້ຖືກຊັກອອກ; ແລະດ້ວຍມັນ ບຸລຸດຜູ້ກ້າຫານໄດ້ຂ້າຄູ່ຕໍ່ສູ້ໃນສະໜາມຮົບ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມມຸ່ງໝັ້ນອັນໂຫດຮ້າຍຂອງການຮົບ: ເມື່ອອາວຸດຖືກຊັກອອກ, ຝີມືແລະຄວາມກ້າຫານກໍກາຍເປັນການກະທຳທີ່ຄາດຊີວິດ, ແລະທຳນຽມໜ້າທີ່ຂອງນັກຮົບ (kṣātra-dharma) ບັງຄັບໃຫ້ພົບສັດຕູແບບປະຈັນໜ້າ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the irreversible moral weight of entering battle: once swords are drawn, intent becomes action. It reflects kṣātra-dharma—courage and duty in war—while implicitly reminding that such duty carries grave consequences.
Sanjaya describes warriors drawing their gleaming swords and advancing directly against opposing fighters on the battlefield, engaging in close combat and killing enemies.