Shloka 11
Arjuna–Bhīṣma Strategic Engagement and Mutual Arrow-Interdiction (भीष्मार्जुनसमागमः)
त॑ श्रुत्वा निनदं तस्य सैन्यास्तव वितत्रसु: । जीमूतस्थेव नदत: शक्राशनिसमस्वनम्,वे मेघके समान गम्भीर स्वरमें गर्जन-तर्जन कर रहे थे। उनका शब्द इन्द्रके वज्की गड़गड़ाहटके समान भयानक था। उस सिंहनादको सुनकर आपके समस्त सैनिक संत्रस्त हो उठे थे
taṁ śrutvā ninadaṁ tasya sainyās tava vitatrasuḥ | jīmūtasthā iva nadataḥ śakrāśani-samasvanam ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງຄໍາຮ້ອງນັ້ນ ກອງທັບຂອງພະອົງກໍຕົກໃຈຕື່ນຕະໜົກ. ມັນດັ່ງສຽງຟ້າຮ້ອງຂອງເມກຝົນທີ່ກໍາລັງຄໍາຮ້ອງ—ນ່າຢ້ານ ເຫມືອນສຽງວັດຊະຣະຂອງອິນທຣະ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how sound and reputation function as moral-psychological forces in war: a single overwhelming roar can break collective courage, showing that inner steadiness and discipline are as decisive as weapons.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that, upon hearing a mighty lion-like roar from the opposing side, the Kaurava troops were frightened; the sound is compared to the terrifying thunder of rain-clouds and to the crash of Indra’s thunderbolt.