Shloka 5
भारतामृतसर्वस्वगीताया मथितस्य च । सारमुद्धृत्य कृष्णेन अर्जुनस्य मुखे हुतम्,भारतरूपी अमृतराशिके सर्वस्व सारभूत गीताका मन्न्थन करके उसका सार निकालकर श्रीकृष्णने अर्जुनके मुखमें (कानोंद्वारा मन-बुद्धिमें) डाल दिया है
bhāratāmṛta-sarvasva-gītāyā mathitasya ca | sāram uddhṛtya kṛṣṇena arjunasya mukhe hutam ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ພຣະກຣິດສະນະໄດ້ນໍາ «ພະຄະວັດຄີຕາ» ອັນຖືກຍົກຍ້ອງວ່າເປັນແກ່ນສານຂອງ «ມະຫາພາຣະຕະ» ດັ່ງນ້ໍາອະມຣິຕ ມາກວນຄັ້ນອອກເອົາຄວາມໝາຍ ແລະດຶງເອົາສານສຸດທ້າຍອັນເຂັ້ມຂົ້ນ ແລ້ວຫຼັ່ງໃສ່ປາກຂອງອາຣຊຸນ—ນັ່ນແມ່ນ ຖ່າຍທອດເຂົ້າໄປໃນໃຈ-ປັນຍາຂອງເຂົາໂດຍການສອນໂດຍກົງ—ເພື່ອໃຫ້ອາຣຊຸນກັບຄືນຄວາມແຈ້ງໃນໜ້າທີ່ຕາມທັມມະ ແລະຄວາມໝັ້ນຄົງໃນໃຈ ທ່າມກາງວິກິດສິນທຳຂອງສົງຄາມ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents the Bhagavad Gītā as the distilled essence (sāra) of the ‘nectar’ of the Mahābhārata, emphasizing that Kṛṣṇa’s instruction is not mere information but a concentrated ethical-spiritual guidance meant to restore discernment, resolve, and right action (dharma) in a moment of crisis.
Vaiśampāyana, narrating the epic, uses a churning-and-nectar metaphor: Kṛṣṇa extracts the essential meaning of the Gītā and ‘offers’ it into Arjuna’s mouth—i.e., transmits it through teaching and hearing—so Arjuna can overcome confusion and act with moral clarity on the battlefield.