Shloka 2
Nirmaryāda-saṃgrāma-varṇana — The Unbounded Clash and Bhīṣma’s Rallying Presence
अहिंसा: सत्यमक्रोधस्त्याग:: शान्तिरपैशुनम्र । दयाएँ भूतेष्वलोलुप्त्व॑ मार्दव॑* हवीरचापलम्:,मन, वाणी और शरीरसे किसी प्रकार भी किसीको कष्ट न देना, यथार्थ और प्रिय भाषण, अपना अपकार करनेवालेपर भी क्रोधका न होना, कर्मोमें कर्तापनके अभिमानका त्याग, अन्तःकरणकी उपरति अर्थात् चित्तकी चंचलताका अभाव, किसीकी भी निन्दादि न करना, सब भूतप्राणियोंमें हेतुरहित दया, इन्द्रियोंका विषयोंके साथ संयोग होनेपर भी उनमें आसक्तिका न होना, कोमलता, लोक और शास्त्रसे विरुद्ध आचरणमें लज्जा और व्यर्थ चेष्टाओंका अभाव
arjuna uvāca | ahiṃsā satyam akrodhas tyāgaḥ śāntir apaiśunam | dayā bhūteṣv aloluptvaṃ mārdavaṃ hrīr acāpalam ||
ອາຈຸນກ່າວວ່າ: ອະຫິງສາ (ບໍ່ເຮັດຮ້າຍ), ສັດຈະ (ຄວາມຈິງ), ອະໂກຣດ (ບໍ່ໂກດ), ຕະຍາກ (ການສະລະ), ຄວາມສະຫງົບໃນໃຈ, ບໍ່ນິນທາວ່າຮ້າຍ; ຄວາມເມດຕາຕໍ່ສັດມີຊີວິດທັງປວງ; ອະໂລພະ (ບໍ່ໂລບ—ແມ່ນແຕ່ເມື່ອອິນຊີສຳຜັດອາລົມກໍບໍ່ຕິດພັນ); ຄວາມອ່ອນໂຍນ; ຄວາມລະອາຍຕໍ່ສິ່ງທີ່ຂັດກັບທຳມະແລະຄຳພີ; ແລະຄວາມໝັ້ນຄົງ ບໍ່ວຸ່ນວາຍໂດຍການເຄື່ອນໄຫວທີ່ໄຮ້ປະໂຫຍດ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງວິໄນທາງຈິດທຳ ທີ່ຫ້າມການເຮັດຮ້າຍ ແລະປູກຝັງຈິດໃຈຕາມທຳມະ.
अजुन उवाच