Shloka 24
Viśvarūpa-darśana (The Vision of the Universal Form) — महायोगेश्वरस्य विश्वरूपदर्शनम्
हे अर्जुन! यद्यपि श्रद्धासे युक्त जो सकाम भक्त दूसरे देवताओंको पूजते हैं, वे भी मुझको ही पूजते हैं, किंतु उनका वह पूजन अविधिपूर्वक अर्थात्र अज्ञानपूर्वक है? ।। अहं हि सर्वयज्ञानां भोक्ता च प्रभुरेव च । न तु मामभिजानन्ति तत्त्वेनातश्चयवन्ति ते,क्योंकि सम्पूर्ण यज्ञोंका भोक्ता और स्वामी भी मैं ही हूँ;* परंतु वे मुझ परमेश्वरको तत्त्वसे नहीं जानते, इसीसे गिरते हैं अर्थात् पुनर्जन्मको प्राप्त होते हैं
ahaṁ hi sarva-yajñānāṁ bhoktā ca prabhur eva ca | na tu mām abhijānanti tattvenātaś cyavanti te ||
ໂອ ອາຣຈຸນ! ແມ່ນແທ້ວ່າ ຜູ້ມີສັດທາ ແລະບູຊາເທວະອື່ນໆ ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຜົນ ກໍຍັງເປັນການບູຊາມາຫາຂ້າເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ; ແຕ່ການບູຊານັ້ນບໍ່ຖືກທາງ ເພາະເຮັດດ້ວຍອະວິຊາ. ເພາະຂ້າເຈົ້າແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນຜູ້ຮັບຜົນ ແລະເປັນອົງພຣະເຈົ້າແຫ່ງຍັດທັງປວງ; ແຕ່ເຂົາເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກຂ້າເຈົ້າຕາມສະພາບຄວາມແທ້ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຕົກຕ່ຳ ແລະກັບໄປສູ່ວົງຈອນເກີດຕາຍອີກເທື່ອ.
अजुन उवाच
Educational Q&A
All sacrificial worship ultimately reaches the Supreme Lord, who alone is the real recipient and ruler of every yajña. But if worship is performed without true knowledge of the Supreme’s essential nature (tattva), it does not culminate in liberation; instead, the worshipper remains bound to karmic results and returns to rebirth.
In the battlefield dialogue, the Lord clarifies to Arjuna the status of ritual and devotion: even when people worship various deities with faith, the ultimate ground of worship is the Supreme. The problem is not faith itself but misapprehension—failing to recognize the Supreme as the final reality—leading to spiritual ‘falling’ into continued saṁsāra.