Shloka 2
य: श्रावयेत् सदा राजन ब्राह्मणान् वेदपारगान् । श्रद्धावन्तश्न ये चापि श्रोष्यन्ति मनुजा भुवि,राजन! जो सदा वेदोंके पारंगत विद्वान ब्राह्मणोंको इस पर्वकी कथा सुनायेगा और जो मनुष्य इस भूतलपर श्रद्धापूर्वक इस पर्वको सुनेंगे, वे सम्पूर्ण पापोंको नष्ट करके अन्तमें यह शरीर छोड़कर भगवान् विष्णुके उस परमपदको प्राप्त कर लेंगे, जहाँ जाकर जीव इस जगतमें नहीं लौटता है
yaḥ śrāvayet sadā rājan brāhmaṇān vedapāragān | śraddhāvantaś ca ye cāpi śroṣyanti manujā bhuvi ||
ໄວສັມປາຍະນະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຜູ້ໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ເລື່ອງອັນສັກສິດນີ້ຖືກສວດອ່ານເປັນນິດ ໃຫ້ແກ່ພຣາຫມະນຜູ້ຮູ້ວິທະຍາເວດະຢ່າງຖ້ວນຖີ່, ແລະມະນຸດໃນໂລກຜູ້ຟັງດ້ວຍສັດທາ—ຜູ້ຟັງແລະຜູ້ອຸປະຖຳເຫຼົ່ານັ້ນຈະຊໍາລະບາບທັງປວງ ແລະໃນທ້າຍສຸດ ເມື່ອລະທິ້ງຮ່າງກາຍ ຈະໄດ້ບັນລຸພຣະສະຖານສູງສຸດຂອງພຣະວິສະນຸ, ບ່ອນທີ່ໄປແລ້ວ ວິນຍານບໍ່ຫວນກັບມາສູ່ໂລກນີ້ອີກ»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the religious-ethical value of śravaṇa (reverent listening) and śraddhā (faith): sponsoring or participating in the recitation of the sacred narrative—especially in the presence of Veda-knowing Brahmins—is presented as a purifying act that destroys sin and leads the listener toward the highest spiritual goal, the supreme abode of Viṣṇu (non-return).
Vaiśampāyana addresses the king and states a phalaśruti: he describes the spiritual fruit gained by those who arrange for this parva’s story to be recited and those who listen with faith—namely purification from sins and final attainment of Viṣṇu’s supreme state.