Shloka 806
पीड्यमाना: शितै: शस्त्रै: प्राद्रवाम रणे तदा । राजन्! उस समय श्वेतवाहन कुन्तीपुत्र धनंजयसे डरकर उनके तीखे अस्त्र-शस्त्रोंसे पीड़ित हो हम सभी लोग रणभूमिसे भागने लगे थे
pīḍyamānāḥ śitaiḥ śastraiḥ prādravāma raṇe tadā | rājan |
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະຣາຊາ! ໃນເວລານັ້ນ ໃນກາງສະໜາມຮົບ ພວກເຮົາທັງໝົດຖືກທຳລາຍດ້ວຍອາວຸດອັນແຫຼມຄົມຂອງທະນັນຊະຍະ ບຸດແຫ່ງກຸນຕີ ຜູ້ມີລົດມ້າຂາວ (ເສວຕະວາຫະນ) ແລະເພາະຄວາມຢ້ານກົວລາວ ພວກເຮົາຈຶ່ງແຕກກະຈາຍ ແລະຫນີອອກຈາກສະໜາມຮົບ. ຂໍ້ຄຳນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມຢ້ານກົວແລະກຳລັງອັນທ່ວມທົ້ນ ສາມາດສັ່ນຄອນແມ່ນແຕ່ນັກຮົບຜູ້ຊຳນານ ເປີດເຜີຍແຮງກົດດັນທາງທຳມະຂອງສົງຄາມ ທີ່ຄວາມກ້າຫານ ໜ້າທີ່ ແລະການຢູ່ລອດ ປະທະກັນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the psychological and ethical strain of war: even those bound by warrior-duty can be driven to retreat when overwhelmed. It implicitly contrasts ideal kṣatriya steadfastness with the human reality of fear under extreme violence.
Sañjaya reports to the king that, during the fighting, his side was struck by sharp weapons and, unable to withstand the assault, they collectively fled from the battlefield.