Shloka 13
ततः किरीटी संरब्धो भीष्ममेवाभ्यधावत
tataḥ kirīṭī saṃrabdho bhīṣmam evābhyadhāvat | atāḍayan raṇe bhīṣmaṃ sahitāḥ sarvasṛñjayāḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ອາຣຊຸນ ຜູ້ສວມມົງກຸດ ລຸກໂລດດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈ ແລະ ພຸ່ງເຂົ້າໄປຫາ ພີສະມະ ໂດຍກົງ. ແລະ ນັກຮົບສຣິນຈະຍະທັງປວງ ຮ່ວມເປັນໜຶ່ງ ໄດ້ຟາດຟັນ ພີສະມະ ໃນສະໜາມຮົບຈາກທຸກດ້ານ ເພື່ອກໍ່ກວນ ແລະ ກົດດັນລາວຢ່າງໜັກ ໃນຄວາມເດືອດດານຂອງສົງຄາມ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຈັນຍາບັນອັນເຂັ້ມງວດຂອງການຮົບແບບກະສັດນັກຮົບ: ກຳລັງຖືກຮວບຮວມເພື່ອຂັດຂວາງຜູ້ເຖົ້າຜູ້ຍາກຈະພ່າຍ, ໃນຂະນະທີ່ຄວາມເຄົາລົບ ແລະ ໜ້າທີ່ ປະທະກັນຢູ່ທ່າມກາງຄວາມຈຳເປັນຂອງສະໜາມຮົບ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the tension within kṣatriya-dharma: even revered elders like Bhīṣma become legitimate targets when they stand as the chief obstacle in a righteous war. Collective action and disciplined resolve are portrayed as necessary to restrain overwhelming power, while the ethical weight of fighting one’s own kin remains implicit.
Sañjaya reports that Arjuna, stirred to action, charges directly at Bhīṣma. Simultaneously, the Sṛñjaya forces unite and attack Bhīṣma from all sides on the battlefield, attempting to pressure and weaken him through coordinated assault.