Shloka 1176
आस्फोटयामास भृशं भीमसेनो ननाद च | जनेश्वर! पांचालों और सोमकोंके तो हर्षकी सीमा न रही। सहस्रों रणवाद्य बजने लगे। उस समय महाबली भीमसेन जोर-जोरसे ताल ठोकने और सिंहके समान दहाड़ने लगे
sañjaya uvāca | āsphoṭayāmāsa bhṛśaṃ bhīmaseno nanāda ca | janeśvara! pāñcālānāṃ somakānāṃ ca harṣasya sīmā nābhavat | sahasrāṇi raṇavādyāni vavādyire | tadā mahābalī bhīmasenaḥ jorajorena tālaṃ tokan siṃhasyeva nādaṃ cakāra |
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ, ພີມະເສນະ ຕີກະແທກຮ່າງກາຍຂອງຕົນຢ່າງແຮງ ແລະ ຮ້ອງຄຳຮາມດັງກ້ອງ. ໂອ ຜູ້ເປັນນາຍແຫ່ງປະຊາ, ພັນຈາລາ ແລະ ໂສມະກະ ດີໃຈຈົນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້; ເຄື່ອງດົນຕີສົງຄາມນັບພັນກໍດັງຂຶ້ນ. ໃນເວລານັ້ນ ພີມະເສນະ ຜູ້ມີພະລັງຍິ່ງ ຕີຮ່າງກາຍເປັນການທ້າທາຍ ແລະ ຮ້ອງຄຳຮາມດັ່ງສິງ—ເປັນສັນຍາແຫ່ງຄວາມກ້າຫານ ທີ່ປຸກໃຈພັນມິດ ແລະ ປະກາດຄວາມພ້ອມສຳລັບສົງຄາມຕາມທຳມະ.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how righteous resolve in a dharma-yuddha is strengthened through courage and collective morale: Bhima’s roar and the sounding of war-instruments function as an ethical rallying cry—steadfastness, fearlessness, and solidarity in the face of grave duty.
Sanjaya reports to the king that Bhima forcefully claps/strikes his arms and roars like a lion. The Pandava allies—the Panchalas and Somakas—overflow with joy, and countless battle instruments resound, signaling heightened enthusiasm and readiness for combat.