दुःशासनाय सुबहून् प्रेषयामास सायकान् । महाराज! उस समय अर्जुने आपकी सेनाको भगाकर दुःशासनपर बहुत-से सायकोंका प्रहार किया
sañjaya uvāca | duḥśāsanāya subahūn preṣayāmāsa sāyakān | mahārāja! tasmin samaye arjunena tava senā bhagāvitā duḥśāsane bahu-sāyaka-prahāraḥ kṛtaḥ |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: «ຕໍ່ດຸຫະຊາສະນະ ອາຈຸນໄດ້ສົ່ງລູກສອນຈຳນວນຫຼາຍ. ໂອ ພຣະມະຫາລາຊາ, ໃນເວລານັ້ນ ອາຈຸນໄດ້ຂັບໄລ່ກອງທັບຂອງພຣະອົງໃຫ້ແຕກກະຈາຍ ແລະ ຕີດຸຫະຊາສະນະດ້ວຍຝົນລູກສອນຊ້ຳໆ».
संजय उवाच
The verse highlights the ethical logic of the epic’s war: persistent wrongdoing (adharma) invites decisive opposition, and martial power is portrayed as serving a moral reckoning rather than mere aggression.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that Arjuna has driven back the Kaurava troops and then concentrates his attack on Duhshasana, showering him with many arrows.