Shloka 117
इति श्रीमहाभारते भीष्मपर्वणि भीष्मवधपर्वणि संकुलयुद्धे सप्तदशाधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate bhīṣmaparvaṇi bhīṣmavadhaparvaṇi saṅkulayuddhe saptadaśādhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ມະຫາພາຣະຕະ» ອັນຄວນແກ່ການນົບນ້ອມ ພາຍໃນ «ພີສະມະປະຣະວະ» ໂດຍສະເພາະໃນພາກວ່າດ້ວຍການປະຫານພີສະມະ ບົດທີ 117—ທີ່ພັນລະນາການຮົບອັນສັບສົນ ແລະປັ່ນປ່ວນ—ກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ຄຳປິດທ້າຍນີ້ວາງກອບໃຫ້ເຫັນວ່າເລື່ອງລາວເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງວິກິດທາງທຳອັນໃຫຍ່ຂອງສົງຄາມ ເມື່ອແມ່ນແຕ່ການລົ້ມລົງຂອງຜູ້ເຖົ້າຜູ້ຄວນເຄົາລົບ ກໍເປັນຜົນທີ່ຫຼີກບໍ່ພົ້ນ ຈາກໜ້າທີ່ທີ່ຂັດແຍ້ງກັນ ແລະກຳລັງຂັບເຄື່ອນຂອງການຮົບທີ່ຖືກນຳໂດຍອະທຳ.
संजय उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the verse does not teach through direct instruction; it situates the reader within the epic’s ethical landscape: the war becomes “saṅkula” (entangled), reflecting how competing obligations and moral compromises culminate in the fall of even the most revered figures like Bhīṣma.
This is an end-of-chapter marker stating that a chapter describing the chaotic battle, within the Bhīṣma Parva and the Bhīṣma-slaying episode, has concluded.