Shloka 37
सा च सर्वनरेन्द्राणां चन्द्रार्कसदृशी प्रभा । वीराज़दकिरीटेषु निष्प्रभा समपद्यत,समस्त राजाओंकी चन्द्रमा और सूर्यके समान प्रकाशित होनेवाली प्रभा वीरोंके अंगद और किरीटोंके सामने अत्यन्त फीकी पड़ गयी
sā ca sarva-narendrāṇāṃ candrārka-sadṛśī prabhā | vīrājad-akirīṭeṣu niṣprabhā samapadyata ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ລັດສະໝີຂອງກະສັດທັງປວງ—ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຈັນທຣາ ແລະສຸຣິຍະ—ເມື່ອຢູ່ຕໍ່ໜ້າກຳໄລແຂນ (ອັງກະດະ) ແລະມົງກຸດຂອງວີຣະຊົນ ກໍກາຍເປັນຈືດຈາງ ດັ່ງສູນເສຍຄວາມສະຫວ່າງຂອງຕົນ. ພາບນີ້ຊີ້ວ່າ ໃນສົງຄາມ ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແຫ່ງໂລກຖືກວັດຄ່າດ້ວຍພະລັງຍຸດທະ ແລະເຄື່ອງໝາຍອັນເຫັນໄດ້ຂອງຄວາມກ້າຫານ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the relativity of worldly prestige: even the sun-and-moon-like splendor of kings appears insignificant before the visible emblems of heroic prowess. In the epic’s ethical frame, status is tested and re-ranked in the crucible of dharma-yuddha and valor.
Sanjaya describes a battlefield assembly where many kings are present. Their collective brilliance is visually eclipsed by the dazzling armlets and crowns of the foremost warriors, emphasizing the dominance of the leading heroes in that moment.