Shloka 47
भीमसेनस्य बहुमहारथसंयुगः
Bhīmasena’s Engagement with Multiple Mahārathas
चकर्ष च ततो दोर्भ्या धनुर्जलदनि:स्वनम्,अथास्य तदपि क्रुद्धश्चिच्छेद धनुररजुन: । तदनन्तर मेघोंके समान गम्भीर नाद करनेवाले उस धनुषको उन्होंने दोनों हाथोंसे खींचा। इतनेहीमें कुपित हुए अर्जुनने उनके उस धनुषको भी काट दिया
sañjaya uvāca | cakarṣa ca tato dorbhyāṃ dhanur jaladanisvanam, athāsya tad api kruddhaś ciccheda dhanur arjunaḥ |
ສັນຊະຍະໄດ້ກ່າວວ່າ: ແລ້ວເຂົາໄດ້ດຶງຄັນທະນູທີ່ກ້ອງກັງວານດັ່ງຟ້າຮ້ອງມີຟ້າຜ່າ ດ້ວຍແຂນທັງສອງ. ແຕ່ອາຣະຈຸນະຜູ້ໂກດກ້າ ກໍຕັດຄັນທະນູນັ້ນຂາດລົງອີກໃນທັນທີ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນຄວາມຄຸກຄາມຂອງສົງຄາມ ຝີມືແລະການຕັດສິນໃຈອັນວ່ອງໄວເປັນຜູ້ກຳນົດຂະນະ; ແຕ່ຄວາມໂກດ (krodha) ກໍຜັກດັນໃຫ້ການປະທະລຸນແຮງຂຶ້ນ ຈົນກາຍເປັນການທຳລາຍອາວຸດຂອງຄູ່ຕໍ່ສູ້ຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the double edge of martial excellence: decisive skill can protect one’s side, but anger (krodha) accelerates violence and escalation. It implicitly cautions that even in righteous warfare, inner control remains ethically significant.
In the midst of battle, a warrior draws a thunderous bow; Arjuna, provoked and swift, cuts that bow as well—disabling the opponent’s weapon and asserting dominance in the exchange.