भीमसेनस्य बहुमहारथसंयुगः
Bhīmasena’s Engagement with Multiple Mahārathas
धनंजयरथं शीघ्रं शरवर्षरवाकिरत् | तब बारंबार सिंहनाद करते हुए कुरुश्रेष्ठ भीष्मने धनंजयके रथपर शीघ्र ही बाणोंकी वर्षा आरम्भ कर दी
sañjaya uvāca | dhanañjaya-rathaṁ śīghraṁ śara-varṣa-ravākirat | tataḥ bāraṁbāraṁ siṁha-nādaṁ kurvan kuru-śreṣṭho bhīṣmaḥ dhanañjayasya rathe śīghram eva bāṇānāṁ varṣam ārabdhavān |
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ພີສະມະ ຜູ້ເປັນຍອດໃນຫມູ່ກຸຣຸ ຮ້ອງຄຳຮາມດັ່ງສິງໂຕ ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ ແລະກໍຮີບຮ້ອນສາດຝົນລູກສອນອັນກຶກກ້ອງ ປົກຄຸມລົດຮົບຂອງທະນັນຊະຍະ. ໃນໄຟສົງຄາມ ການຈົມຕີອັນບໍ່ຢຸດຢັ້ງຂອງຜູ້ເຖົ້າຜູ້ກ້າ ສະທ້ອນຈັນຍາບັນອັນເຂັ້ມຂອງສົງຄາມກະສັດລົບ—ຄວາມໝັ້ນຄົງບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ແລະຄວາມຊຳນານອາວຸດ ທີ່ມຸ່ງສູ່ໄຊຊະນະ ແມ້ຈະປະຈັນໜ້າກັບຄູ່ຕໍ່ສູ້ອັນຫາທຽບຍາກກໍຕາມ.
संजय उवाच
The verse highlights kṣatriya-dharma in practice: steadfastness, disciplined aggression, and strategic skill in battle. Even revered elders like Bhishma act without hesitation when duty and allegiance demand it, illustrating how personal affection is subordinated to the obligations of one’s role in wartime.
Sanjaya describes Bhishma repeatedly giving a lion-like battle cry and unleashing a rapid, loud barrage of arrows that blankets Arjuna’s chariot, signaling an intense escalation in their confrontation on the battlefield.