Shloka 46
सोअन्यत् कार्मुकमादाय शत्रुघ्न भारसाधनम् | द्रौर्णिं षष्ट्या महाराज बाह्दोरुरसि चार्पयत्,महाराज! तब सात्यकिने भार-साधनमें समर्थ एवं शत्रुविनाशक दूसरा धनुष हाथमें लेकर साठ बाणोंद्वारा अश्वत्थामाकी भुजाओं तथा छातीको छेद डाला
so 'nyat kārmukam ādāya śatrughna-bhāra-sādhanam | drauṇiṁ ṣaṣṭyā mahārāja bāhvor urasi cārpayat ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ແລ້ວນັ້ນ ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດ, ສາຕະຍະກີ ໄດ້ຢືນມືຄວ້າຄັນທະນູອີກອັນ—ແຂງແຮງພໍຈະຮັບແຮງສົງຄາມ ແລະຮ້າຍແຮງຕໍ່ສັດຕູ—ແລ້ວຍິງລູກສອນຫົກສິບດອກ ປັກໃສ່ ອັສວັດຖາມາ ບຸດຂອງ ໂດຣະນະ ຖືກແຂນແລະອົກ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນການທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂອງການຮົບຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ: ຝີມືແລະຄວາມແນ່ວແນ່ຖືກນຳໄປສູ່ການທຳລາຍ ແລະຄວາມກ້າຫານກໍຜູກພັນກັບນ້ຳໜັກທາງສິນທຳອັນໜັກຫນ່ວງຂອງຄວາມຮຸນແຮງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how martial excellence and steadfastness in war (kṣatriya-dharma) can coexist with the sobering ethical reality that victory is pursued through injury and destruction; it invites reflection on the moral weight carried by warriors even when acting within their duty.
Sañjaya reports that Sātyaki, switching to another strong bow, shoots sixty arrows at Aśvatthāmā (Droṇa’s son), piercing his arms and chest—an intense exchange within the Kurukṣetra battle.