Shloka 98
भीष्मस्य शरवर्षः — Bhīṣma’s Arrow-Storm and Kṛṣṇa’s Impulse to Intervene
इस प्रकार श्रीमह्याभारत भीष्मपर्वके अन्तर्गत भीष्मवधपर्वमें भीष्य-दुर्योधनसंवादविषयक अद्वानबेवाँ अध्याय पूरा हुआ
iti prakāraḥ śrīmahābhārate bhīṣmaparvake antargataṃ bhīṣmavadhaparvaṇi bhīṣma-duryodhana-saṃvāda-viṣayakaḥ dvānavati-tamo 'dhyāyaḥ pūrṇaḥ abhavat
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ມະຫາພາຣະຕະ» ອັນຄວນເຄົາລົບ ພາກ «ພີສະມະປະຣະວະ» ໃນຕອນວ່າດ້ວຍການລົງສິ້ນຂອງພີສະມະ ບົດທີ 92 ອັນກ່ຽວກັບບົດສົນທະນາລະຫວ່າງພີສະມະ ແລະ ທຸຣະໂຢທະນະ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ຂໍ້ປິດທ້າຍນີ້ເປັນໝາຍປິດຂອງໜ່ວຍເລື່ອງ ແລະຍ້ຳເນັ້ນນ້ຳໜັກທາງທຳຂອງສົງຄາມ ເມື່ອຄຳແນະນຳແລະໜ້າທີ່ຖືກຊັ່ງຕວງທ່າມກາງເງົາໄພພິບັດທີ່ກຳລັງຄືບເຂົ້າມາ.
संजय उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the verse primarily signals closure rather than giving a new doctrinal teaching; ethically, it frames the preceding Bhīṣma–Duryodhana counsel within the larger dharmic tension of war—how advice, duty, and consequence converge as events move toward Bhīṣma’s fall.
Sanjaya marks the completion of a chapter in the Bhīṣma Parva, specifying that it concerned the Bhīṣma–Duryodhana dialogue and belonged to the Bhīṣma-vadha thematic section, thereby transitioning the listener to the next unit of the war narrative.