Mahabharata — Ashvamedhika Parva, Shloka 1153
Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
नहि यज्ञों महानेष सदृशस्तैर्मतो मम । क्योंकि उस समय सेरभर सत्तूमेंसे गिरे हुए कुछ कणोंके प्रभावसे मेरा आधा शरीर सुवर्णमय हो गया था; परंतु यह महान् यज्ञ भी मुझे वैसा न बना सका; अतः मेरे मतमें यह यज्ञ उन सेरभर सत्तूके कणोंके समान भी नहीं है
nahi yajño mahān eṣa sadṛśas tair mato mama |
ພໍ່ເຂີຍກ່າວວ່າ: «ພິທີບູຊາອັນໃຫຍ່ນີ້ ຕາມຄວາມເຫັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ບໍ່ອາດທຽບໄດ້ກັບສິ່ງນັ້ນ. ເພາະດ້ວຍອານຸພາບຂອງເມັດນ້ອຍໆບາງເມັດທີ່ຕົກຈາກສັດຕູໜຶ່ງສະກັດ (ສຸກຕຸປຣັສຖະ) ຮ່າງກາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າຄື່ງໜຶ່ງກາຍເປັນຄຳ; ແຕ່ພິທີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ກໍບໍ່ອາດເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເປັນເຊັ່ນນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຕາມຄວາມເຫັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ພິທີນີ້ບໍ່ເທົ່າແມ່ນແຕ່ອະນຸພາກນ້ອຍໆຂອງແປ້ງຄົ້ວນັ້ນ»។
श्षशुर उवाच
Educational Q&A
The passage asserts that the moral and spiritual worth of an act depends on sincerity and the transformative power of even the smallest, pure offering; grand ritual display without the same inner potency is inferior.
A father-in-law figure evaluates a “great sacrifice” and rejects its superiority, citing a prior incident where a few fallen grains of roasted flour miraculously made half his body golden—an effect the present grand yajña failed to achieve—thereby ranking simple, potent charity/offerings above elaborate rites.