Shloka 102
Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
न यज्ञैविविधैर्विप्र यथान्यायेन संचितै: । “विप्रवर! मनुष्योंके लिये धन ही पुण्यका हेतु नहीं है। साधु पुरुष अपनी शक्तिके अनुसार सुगमतापूर्वक पुण्यका अर्जन कर लेते हैं। न्यायपूर्वक संचित किये हुए अन्नके दानसे जैसा उत्तम फल प्राप्त होता है, वैसा नाना प्रकारके यज्ञोंका अनुष्ठान करनेसे भी नहीं सुलभ होता ।।
na yajñair vividhair vipra yathānyāyena saṃcitaiḥ | krodhād dāna-phalaṃ hanti lobhāt svargaṃ na gacchati ||
ພໍ່ເຂີຍໄດ້ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣາຫມະນະຜູ້ປະເສີດ, ຄວາມດີສູງສຸດບໍ່ໄດ້ຮັບມາແຕ່ດ້ວຍການປະກອບຍັດຍະຫຼາຍປະເພດເທົ່ານັ້ນ. ສຳລັບມະນຸດ ຊັບສິນບໍ່ແມ່ນເຫດປັດໃຈດຽວຂອງບຸນ; ຄົນດີງາມສາມາດສະສົມບຸນໄດ້ງ່າຍ ຕາມກຳລັງຂອງຕົນ. ຜົນອັນດີເລີດທີ່ໄດ້ຈາກການໃຫ້ທານອາຫານທີ່ຫາມາດ້ວຍຄວາມຍຸດຕິທຳ ບໍ່ໄດ້ບັນລຸງ່າຍແມ່ນແຕ່ດ້ວຍການປະກອບຍັດຍະນານາ. ຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ຄວາມໂກດທຳລາຍຜົນຂອງທານ ແລະດ້ວຍຄວາມໂລບ ຄົນບໍ່ໄດ້ໄປຮອດສະຫວັນ.»
श्षशुर उवाच
Educational Q&A
Ritual sacrifice is not automatically superior to ethical giving: charity made from justly acquired resources yields great merit, but anger can ruin the merit of giving, and greed blocks spiritual ascent (svarga).
A father-in-law addresses a brāhmaṇa, offering moral instruction: he contrasts elaborate sacrifices with simple, righteous charity and warns that inner vices—anger and greed—undermine religious acts and their results.