Shloka 14
अर्जुनदुःखहेतुप्रश्नः — Inquiry into the cause of Arjuna’s recurring hardship
Book 14, Chapter 89
इदं नित्यं मनो विप्रा भ्रातृणां चैव मे सदा । “विप्रवरो! अश्वमेध नामक महायज्ञमें पृथ्वीकी दक्षिणा देनेका विधान है; अतः अर्जुनके द्वारा जीती हुई यह सारी पृथ्वी मैंने ऋत्विजोंको दे दी है। अब मैं वनमें चला जाऊँगा। आपलोग चातुर्होत्र यज्ञके प्रमाणानुसार पृथ्वीके चार भाग करके इसे आपसमें बाँट लें। द्विजश्रेष्ठगण! मैं ब्राह्मणोंका धन लेना नहीं चाहता। ब्राह्मणो! मेरे भाइयोंका भी सदा ऐसा ही विचार रहता है” ॥| ११--१३ ह ।। इत्युक्तवति तस्मिंस्तु भ्रातरो द्रौपदी च सा
vaiśampāyana uvāca |
idaṃ nityaṃ mano viprā bhrātṝṇāṃ caiva me sadā |
ity uktavati tasmiṃs tu bhrātaro draupadī ca sā |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ, ຄວາມຕັ້ງໃຈນີ້ຢູ່ໃນໃຈຂ້າພະເຈົ້າເປັນນິດ ແລະຢູ່ໃນໃຈອ້າຍນ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າເປັນນິດເຊັ່ນກັນ: ‘ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ໃນຍັນຍະອັນໃຫຍ່ທີ່ເອີ້ນວ່າ ອັສວະເມທະ ມີບັນຍັດໃຫ້ມອບແຜ່ນດິນເປັນດັກຊິນາ. ດັ່ງນັ້ນ ແຜ່ນດິນທັງໝົດນີ້ທີ່ອາຣຊຸນະພິຊິດມາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ພວກຣິດວິຊແລ້ວ. ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປເຂົ້າປ່າ. ຕາມອຳນາດແຫ່ງພິທີຈາຕຸຣະໂຫຕຣ ຈົ່ງແບ່ງແຜ່ນດິນເປັນສີ່ສ່ວນ ແລະແບ່ງປັນກັນເອງ. ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ປາຖະໜາຈະເອົາຊັບຂອງພຣາຫມັນ. ໂອ ພຣາຫມັນ, ອ້າຍນ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍຄິດເຊັ່ນນີ້ເປັນນິດ’»។ ເມື່ອພຣະອົງກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ອ້າຍນ້ອງຂອງພຣະອົງ ແລະນາງ ດຣໍປະດີ…
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic restraint in kingship: a ruler should honor Vedic obligations (dakṣiṇā to priests) and avoid appropriating what is due to brāhmaṇas, even when he possesses imperial power. It also frames renunciation (going to the forest) as a legitimate ethical culmination after fulfilling royal and sacrificial duties.
The narrator reports a royal declaration (contextually Yudhiṣṭhira’s): after Arjuna’s conquests for the Aśvamedha, the entire realm is offered as sacrificial fee to the officiating priests, who are asked to divide it according to the Cāturhotra standard. As this is said, the scene turns to the reactions/presence of his brothers and Draupadī.