Muñjavān on Himavat: Maheśvara’s abode, Śiva-stuti, and sacrificial gold
Chapter 8
भास्कराय सुतीर्थाय देवदेवाय रंहसे । उष्णीषिणे सुवक्त्राय सहस्राक्षाय मीढुषे
bhāskarāya sutīrthāya devadevāya raṁhase | uṣṇīṣiṇe suvaktrāya sahasrākṣāya mīḍhuṣe
ສຳວັຣຕະ ກ່າວວ່າ: «ນົບນ້ອມແດ່ ພາສະກະຣະ—ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງ; ແດ່ທີ່ຂ້າມອັນບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ; ແດ່ເທວະເທວະ—ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ, ຜູ້ວ່ອງໄວໃນພະລັງ; ແດ່ພຣະອົງຜູ້ສວມມົງກຸດ ແລະມີພຣະພັກງາມ; ແດ່ຜູ້ມີພັນດວງຕາ, ຜູ້ໃຈກວ້າງປະທານພອນ».
संवर्त उवाच
The verse models reverent invocation: approaching the divine through layered epithets—radiance, purity, sovereignty, swiftness, auspicious form, and generosity—suggesting that ethical action and success are grounded in humility and recognition of a higher beneficent power.
Saṁvarta begins a stuti (hymn of praise), addressing a supreme deity with multiple honorific names. The verse functions as an opening salutation, setting a devotional and auspicious tone before the ensuing instruction or ritual context in the Ashvamedhika section.