Shloka 66
Uttarā-vilāpaḥ and Kṛṣṇasya satya-vacanenābhi-mañyu-jasyābhijīvanam
Uttarā’s Lament and the Revival of Abhimanyu’s Son by Krishna’s Truth-Act
द्रव्याणि स्थापितानि सम विधिवत् कुशलैर्जनै: । तेजस्वी श्रीकृष्णने देखा कि व्यवस्थाकुशल मनुष्योंद्वारा वहाँ सब ओर राक्षसोंका निवारण करनेवाली नाना प्रकारकी वस्तुएँ विधिपूर्वक रखी गयी थीं
dravyāṇi sthāpitāni samaṃ vidhivat kuśalair janaiḥ | tejasvī śrīkṛṣṇena dṛṣṭaṃ yat vyavasthākuśalaiḥ manuṣyair tatra sarvato rākṣasanivāraṇāni nānāprakārāṇi vastūni vidhipūrvakaṃ nyastāni sma |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ສິ່ງຂອງທັງຫຼາຍໄດ້ຖືກຈັດວາງໄວ້ຢ່າງເທົ່າທຽມ ແລະຖືກຕ້ອງຕາມພິທີ ໂດຍຜູ້ຊ່ວຍງານຜູ້ຊໍານານ. ພຣະສີກຣິດສະນະຜູ້ສະຫວ່າງໄສ ໄດ້ເຫັນວ່າ ທົ່ວທຸກທິດ ຜູ້ຊໍານານໃນການຈັດການໄດ້ວາງສິ່ງຂອງປ້ອງກັນຫຼາຍປະເພດຢ່າງຖືກຕ້ອງ ເພື່ອຂັບໄລ່ຣາກສະ—ເປັນເຄື່ອງຊີ້ເຖິງວິໄນ ແລະຄວາມລະມັດລະວັງໃນການພິທີ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Ritual and ethical responsibility require both correctness (vidhi) and competence (kuśalatā): sacred acts are protected and sustained through orderly preparation, vigilance, and adherence to prescribed norms, reflecting dharma in practice.
As the rite proceeds, Kṛṣṇa notices that capable attendants have carefully arranged the necessary materials and placed protective items all around to avert rākṣasa-related disturbances, indicating meticulous management of the sacrificial setting.