Shloka 13
Subhadrā’s Petition to Kṛṣṇa for the Revival of Parīkṣit (अभिमन्युज-प्राणरक्षा-प्रार्थना)
पृष्ठतो द्रौपदी चैव सुभद्रां च यशस्विनीम् । सविक्रोशं सकरुणं बान्धवानां स्त्रियो नृप
pṛṣṭhato draupadī caiva subhadrāṃ ca yaśasvinīm | savikrośaṃ sakaruṇaṃ bāndhavānāṃ striyo nṛpa ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ທາງຫຼັງພວກນາງນັ້ນ ມີດຣາວປະດີ ແລະສຸພັດຣາຜູ້ມີກຽດສັກສີ ພ້ອມດ້ວຍບັນດາຍິງຂອງຍາດພີ່ນ້ອງ. ໂອ ພຣະຣາຊາ, ພວກນາງເຄື່ອນຕາມມາພ້ອມສຽງຮ້ອງໄຫ້ອັນດັງກ້ອງ—ສຽງຕິດຂັດດ້ວຍຄວາມເມດຕາກະລຸນາແລະຄວາມໂສກເສົ້າ—ຮ້ຳໄຫ້ຈົນຄວາມທຸກຂອງພວກນາງປິດບໍ່ມິດ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຜົນຕາມມາຂອງໜ້າທີ່ກະສັດແລະສົງຄາມ ບໍ່ໄດ້ຕົກໃສ່ແຕ່ນັກຮົບ ແຕ່ຕົກໃສ່ຄອບຄົວດ້ວຍ; ການໄວ້ທຸກຂອງພວກນາງເປັນພະຍານທາງທຳມະຕໍ່ຄ່າແຫ່ງຄວາມຮຸນແຮງ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical reality that the consequences of royal actions and warfare extend beyond the battlefield: the suffering of families—especially the women who mourn—stands as a moral reminder of the human cost that dharma must account for.
As the procession moves forward, Draupadī, Subhadrā, and other kinswomen follow behind, crying out loudly and sorrowfully, expressing collective grief and compassion.