Shloka 133
Parīkṣit-janma-saṃkaṭa and Kuntī’s petition to Vāsudeva (परिक्षिज्जन्मसंकटं कुन्त्याः प्रार्थना च)
प्रीतिमान् स कुरुश्रेष्ठ खानयामास तद् धनम् | वहाँ उन्होंने नाना प्रकारके विचित्र फूल
Vaiśampāyana uvāca | prītimān sa kuruśreṣṭhaḥ khānayāmāsa tad dhanam |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ດ້ວຍໃຈທີ່ປິຕິຍິນດີ ກຸຣຸຜູ້ປະເສີດນັ້ນໄດ້ໃຫ້ຂຸດຄົ້ນຊັບນັ້ນຂຶ້ນ. ໃນທີ່ນັ້ນ ພະຍຸທິສຖິຣະໄດ້ບູຊາ ກຸເບຣະ ເຈົ້າແຫ່ງຊັບສົມບັດ ດ້ວຍດອກໄມ້ຫຼາກຊະນິດອັນວິຈິດ, ມາລະປູອາ ແລະ ຂິດຈະຣີ ເປັນຕົ້ນ ແລ້ວກໍກົ້ມກາບຖວາຍຄວາມເຄົາລົບ. ຕໍ່ມາ ດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາດຽວກັນນັ້ນ ພະອົງໄດ້ບູຊານິທິຕ່າງໆ ເຊັ່ນ «ສັງຂະ» ແລະອື່ນໆ ພ້ອມທັງຜູ້ພິທັກນິທິທັງປວງ ແລະບູຊາພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດ. ແລ້ວໃຫ້ພວກເຂົາກ່າວ «ສະວັສຕິວາຈະນະ» ເພື່ອອວຍພອນ; ແລະດ້ວຍສຽງປະກາດ «ປຸນຍາຫະ» ຂອງພຣາຫມະນ ກະສັດຍຸທິສຖິຣະ ກຸຣຸຜູ້ມີພະລັງອັນຮຸ່ງເຮືອງ ກໍຍິ່ງສະຫວ່າງໄສ ແລະດ້ວຍຄວາມຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ໄດ້ເລີ່ມໃຫ້ຂຸດຊັບນັ້ນຂຶ້ນ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Wealth is to be approached through dharma: the king does not treat treasure as mere spoil but sanctifies its acquisition through worship, honoring divine guardians and brāhmaṇas, and receiving auspicious benedictions—modeling restraint, gratitude, and responsibility.
Vaiśampāyana narrates that Yudhiṣṭhira, pleased, has a treasure dug up. Before and around the excavation he performs worship of Kubera and the treasure-guardians, honors brāhmaṇas, and receives auspicious recitations, after which the king proceeds with the excavation in a ritually affirmed manner.