Shloka 6
Adhyāya 62: Marutta’s Treasure and the Pāṇḍavas’ Auspicious Departure (मरुत्तस्य धनप्राप्त्युपक्रमः)
वासुदेवो5थ दाशाहों बलदेव: ससात्यकि: । अभिमन्योस्तदा श्राद्धमकुर्वन् सत्यकस्तदा,भगवान् श्रीकृष्ण, बलदेव, सत्यक और सात्यकिने भी उस समय अभिमन्युका श्राद्ध किया
vāsudevo ’tha dāśārho baladevaḥ sa sātyakiḥ | abhimanyos tadā śrāddham akurvan satyakaḥ tadā ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ໃນເວລານັ້ນ ວາສຸເທວະ (ກຣິດສະນະ), ດາຊາຣຫະ (ພະບະລະຣາມ) ແລະ ສາຕະຍະກີ ໄດ້ປະກອບພິທີ ສຣາດທະ (śrāddha) ໃຫ້ແກ່ອະພິມັນຍຸ ເພື່ອຖວາຍບູຊາແກ່ວີລະບຸລຸດຜູ້ລົ້ມຕາຍ ດ້ວຍເຄື່ອງຖວາຍຕາມທຳນຽມ ແລະຢືນຢັນໜ້າທີ່ແຫ່ງທຳໃນການລະລຶກແລະກະຕັນຍູຫຼັງສົງຄາມ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even after victory or survival in war, dharma requires honoring the dead through prescribed rites. Performing śrāddha expresses gratitude, repays moral debt to the fallen, and restores social-ritual order by acknowledging loss with reverence rather than triumphalism.
The narrator Vaiśaṃpāyana reports that Kṛṣṇa (Vāsudeva), Balarāma (Dāśārha/Baladeva), and Sātyaki conduct Abhimanyu’s śrāddha—formal rites for the departed—marking communal mourning and honoring Abhimanyu’s sacrifice.