Shloka 18
Adhyāya 62: Marutta’s Treasure and the Pāṇḍavas’ Auspicious Departure (मरुत्तस्य धनप्राप्त्युपक्रमः)
एवं पितामहेनोक्तो धर्मात्मा स धनंजय: । त्यक्त्वा शोक॑ महाराज हृष्टरूपो5भवत् तदा,महाराज! अपने पितामह व्यासजीके द्वारा इस प्रकार समझाये जानेपर धर्मात्मा अर्जुनने शोक त्यागकर संतोषका आश्रय लिया
evaṁ pitāmahenokto dharmātmā sa dhanañjayaḥ | tyaktvā śokaṁ mahārāja hṛṣṭarūpo 'bhavat tadā ||
ເມື່ອຖືກປູ່ຜູ້ເຖົ້າ (ວະຍາສະ) ສອນສັ່ງແບບນັ້ນ ທ້າວທະນັນຊະຍະ (ອາຣະຊຸນ) ຜູ້ມີຈິດໃຈຕັ້ງຢູ່ໃນທຳ ກໍລະທິ້ມຄວາມໂສກເສົ້າໄປ, ໂອ ພະມະຫາກະສັດ; ໃນເວລານັ້ນຈິດໃຈຂອງລາວສະຫງົບ ແລະ ຍິນດີ—ເພາະໄດ້ຮັບເອົາຄຳຊີ້ນຳທີ່ຟື້ນຟູທຳ ແລະ ເຮັດໃຫ້ໃຈໝັ້ນຄົງຫຼັງຄວາມສູນເສຍ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When guided by a true authority grounded in dharma, one should relinquish debilitating grief and regain steadiness; ethical clarity and right understanding transform sorrow into composure.
Vaiśampāyana reports to King Janamejaya that after being instructed by the revered elder Vyāsa, Arjuna (Dhanañjaya) abandons his sorrow and becomes visibly uplifted and content.