Shloka 12
Abhimanyunidhana-prakāśaḥ — Vasudeva–Kṛṣṇa–Subhadrā–Kuntī śoka-saṃvāda
Disclosure and Consolation
अकरोत् स ततः काल॑ शरतल्पगतो मुनि: । अयनं दक्षिण हित्वा सम्प्राप्ते चोत्तरायणे
akarot sa tataḥ kālaṁ śaratālpagato muniḥ | ayanaṁ dakṣiṇaṁ hitvā samprāpte cottarāyaṇe ||
ວາສຸເທວາໄດ້ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ມຸນີຜູ້ນອນຢູ່ເທິງຕຽງລູກທະນູ ໄດ້ເລືອກເວລາແຫ່ງການຈາກໄປຂອງຕົນ. ໃນຂະນະທີ່ດວງອາທິດເຄື່ອນໄປທາງໃຕ້ (ທັກຂິນາຍະນ) ທ່ານບໍ່ຍອມຈາກໄປ; ເມື່ອລະດູນັ້ນສິ້ນສຸດ ແລະ ການເຄື່ອນໄປທາງເໜືອ (ອຸຕຕະຣາຍະນ) ມາຮອດ ຈຶ່ງຮັບເອົາຄວາມຕາຍ—ສະທ້ອນການຄອບຄອງເວລາດ້ວຍວິໄນ ແລະ ການຮັກສາພຣະວຣະຕະຢ່າງໝັ້ນຄົງ ແມ່ນແຕ່ຫຼັງສົງຄາມ.
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined self-governance: even in extreme suffering, one can uphold vows and choose the proper time for one’s final act, aligning personal conduct with a larger moral and cosmic order.
Kṛṣṇa (Vāsudeva) explains that Bhīṣma, lying on the arrow-bed, did not relinquish life during dakṣiṇāyana; he waited until uttarāyaṇa arrived and then deliberately accepted death.