Mahabharata — Ashvamedhika Parva, Shloka 15
युद्धसंग्रहः
Kurukṣetra Campaign in Summary
तदा च कृष्णसांनिध्यमासाद्य भरतर्षभ,(स्तुवन्त्यन्तर्हिता देवा गन्धर्वाश्व सहर्षिभि: । भरतश्रेष्ठ] उस समय देवता, गन्धर्व और ऋषि अदृश्यरूपसे श्रीकृष्णके निकट आकर उनकी स्तुति करने लगे
tadā ca kṛṣṇa-sānnidhyam āsādya bharatarṣabha | stuvanty antarhitā devā gandharvāś ca saharṣibhiḥ ||
ແລ້ວໃນຂະນະນັ້ນ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງພັນບາຣະຕະ, ເມື່ອເຂົ້າໄປເຖິງພຣະກຣິສນະໂດຍໃກ້ຊິດ, ບັນດາເທວະ—ໃນສະພາບທີ່ມອງບໍ່ເຫັນ—ພ້ອມດ້ວຍຄົນດົນຕີສະຫວັນ (Gandharva) ແລະ ຣິສິ (Ṛṣi) ທັງຫຼາຍ ກໍເລີ່ມສັນລະເສີນພຣະອົງ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ແທ້ ບໍ່ແມ່ນຖືກຮັບຮູ້ແຕ່ໂດຍຄໍາສັນລະເສີນຂອງມະນຸດ, ແຕ່ຍັງໄດ້ຮັບການເຄົາລົບຈາກສັດທິພະທີ່ສູງສົ່ງ; ແລະມັນວາງພຣະກຣິສນະເປັນສູນກາງແຫ່ງທຳ ແລະ ຈັກກະວານ, ຜູ້ທີ່ການປະທັບຢູ່ຂອງພຣະອົງດຶງດູດຄວາມເລື່ອມໃສໂດຍທັນທີ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights Kṛṣṇa’s supra-human stature: even unseen gods, Gandharvas, and sages are drawn to praise Him, suggesting that dharmic authority and moral centrality are validated by cosmic recognition, not only by worldly power.
Vaiśampāyana narrates that celestial beings—remaining invisible—approach Kṛṣṇa’s vicinity and begin to eulogize Him, marking a moment of divine acknowledgment within the Ashvamedhika Parva’s unfolding events.