Shloka 2
Uttaṅka’s Petition for Madayantī’s Divine Earrings (Maṇikuṇḍala) — Agreement, Proof, and Vigilance
वैशम्पायन उवाच उत्तड़को महता युक्तस्तपसा जनमेजय । गुरुभक्त: स तेजस्वी नान्यत् किंचिदपूजयत्,वैशम्पायनजीने कहा--जनमेजय! उत्तंक मुनि बड़े भारी तपस्वी, तेजस्वी और गुरुभक्त थे। उन्होंने जीवनमें गुरुक सिवा दूसरे किसी देवताकी आराधना नहीं की थी
Vaiśampāyana uvāca: Uttaṅko mahatā yuktaḥ tapasā Janamejaya; gurubhaktas sa tejasvī nānyat kiñcid apūjayat.
ໄວສັມປາຍະນະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຈະນະເມຊະຍະ, ນັກບວດອຸຕຕັງກະເປັນຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຕະປະສະຍາອັນໃຫຍ່. ທ່ານສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍເດຊະ ແລະມັ່ນຄົງໃນຄວາມພັກດີຕໍ່ອາຈານ; ທ່ານບໍ່ໄດ້ບູຊາຜູ້ໃດອື່ນເລີຍ—ຖືອາຈານເປັນທີ່ເຄົາລົບສູງສຸດ».
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates guru-bhakti as a central ethical and spiritual discipline: true radiance (tejas) is grounded in tapas and unwavering reverence for one’s teacher, without scattering devotion among competing objects.
Vaiśampāyana introduces Uttaṅka to King Janamejaya by describing his character—his great austerities, spiritual brilliance, and exclusive devotion to his guru—setting the stage for Uttaṅka’s role in the ensuing account.