Shloka 33
Kṛṣṇa’s Departure, Auspicious Omens, and the Opening of the Uttaṅka Dialogue (कृष्णप्रयाण-निमित्त-उत्तङ्कसंवाद-प्रारम्भः)
जनार्दनं च मेधावी व्यसर्जयत वै गृहान् । तेडनुज्ञाता नृपतिना ययु: स्वं स्वं निवेशनम्,रात हो जानेपर मेधावी महाराज धृतराष्ट्रने उन कुरुश्रेष्ठ वीरों तथा भगवान् श्रीकृष्णको अपने-अपने घरमें जानेके लिये विदा किया। राजाकी आज्ञा पाकर वे सब लोग अपने-अपने घरको गये
janārdanaṃ ca medhāvī vyasarjayata vai gṛhān | te 'nujñātā nṛpatinā yayuḥ svaṃ svaṃ niveśanam ||
ໄວສຳປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ພະລາຊາຜູ້ມີປັນຍາ ໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ ຈະນາຣະດະນະ (ສຣີກຣິສນະ) ແລະຜູ້ອື່ນໆ ກັບໄປຍັງເຮືອນ. ເມື່ອໄດ້ຮັບພຣະອະນຸຍາດຈາກກະສັດແລ້ວ ພວກເຂົາກໍເດີນທາງອອກໄປ—ແຕ່ລະຄົນກັບສູ່ທີ່ຢູ່ຂອງຕົນ—ເປັນການຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມເໝາະສົມແຫ່ງລາຊະຈັກ, ການເຄົາລົບແຂກ, ແລະການຟື້ນຟູຊີວິດໃຫ້ເປັນລະບຽບຫຼັງເຫດການໃຫຍ່.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dhārmic kingship expressed through proper leave-taking: a ruler honors guests and maintains social order by formally granting permission to depart, reflecting restraint, respect, and decorum.
After the events being narrated, the king (understood in context as Dhṛtarāṣṭra) gives leave to Śrī Kṛṣṇa (Janārdana) and the assembled Kurus/warriors; with the king’s consent, they return to their respective homes.