Shloka 126
Sāttvika-vṛtta-kathana (Brahmā on the Conduct of Sattva) — Chapter 38
ऊर्ध्वस्रोतस इत्येते देवा वैकारिका: स्मृता: । सत्त्वगुणसम्पन्न महात्मा स्वर्गवासी देवताओंकी भाँति ईशित्व
Ūrdhvasrotasa ity ete devā vaikārikāḥ smṛtāḥ | sattvaguṇasampannaḥ mahātmā svargavāsī devatāvat īśitva-vaśitva-laghimādi mānasikāḥ siddhīḥ prāpnoti | sa ūrdhvasrotaḥ vaikāriko deva iti manyate |
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ຜູ້ທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘ໄຫຼຂຶ້ນເທິງ’ ນັ້ນ ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນເທວະດາໄວກາຣິກະ (Vaikārika). ມະຫາອາດຕະມະຜູ້ມີຄຸນສັດຕະວະ (sattva) ຄົບຖ້ວນ ແລະພຳນັກຢູ່ສະຫວັນ ຈະໄດ້ຮັບ—ເຫມືອນເທວະດາ—ສິດທິທາງໃຈ ເຊັ່ນ ອຳນາດເປັນເຈົ້າ (īśitva), ອຳນາດຄວບຄຸມ (vaśitva), ແລະຄວາມເບົາ (laghimā) ເປັນຕົ້ນ. ຜູ້ນັ້ນຈຶ່ງຖືກນັບວ່າເປັນ Ūrdhvasrotas ແລະເປັນເທວະດາ Vaikārika.»
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse links spiritual refinement (dominance of sattva) with an ‘upward’ inner orientation, describing how such purity and clarity are traditionally said to culminate in divine-like mental powers (siddhis) and a higher mode of existence.
Vāyu is explaining a doctrinal classification: beings who are ‘ūrdhvasrotas’ are identified with the Vaikārika class of gods, and he describes the qualities and attainments associated with them—especially sattva and the acquisition of mental siddhis.