Yudhiṣṭhira’s Grief, Kṛṣṇa’s Consolation, and Vyāsa’s Admonition (युधिष्ठिरशोक-निवारणोपदेशः)
यजस्व विविधैर्यज्ञैर्बहुभि: स्वाप्तदक्षिणै: । देवांस्तर्पय सोमेन स्वधया च पितृनपि
yajasva vividhair yajñair bahubhiḥ svāptadakṣiṇaiḥ | devāṁs tarpay somena svadhayā ca pitṝn api ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: “ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງປະກອບຍັດຍາຫຼາຍປະເພດ ຫຼາຍຄັ້ງ ພ້ອມດ້ວຍທັກສິນາ (ຄ່າບູຊາ) ແລະ ທານອັນສົມຄວນຢ່າງອຸດົມ. ດ້ວຍໂສມະ ຈົ່ງໃຫ້ເທວະທັງຫຼາຍພໍໃຈ; ແລະ ດ້ວຍການຖວາຍ ‘ສະວະທາ’ ຈົ່ງໃຫ້ບັນພະບຸລຸດພໍໃຈດ້ວຍ” ຄໍາຊີ້ນໍານີ້ວາງຮາກຖານວ່າ ຣາຊະທຳອັນຊອບທຳ ດໍາລົງໄດ້ດ້ວຍພັນທະຕອບແທນ—ເຄົາລົບທັງເທວະ ແລະ ບັນພະບຸລຸດ ຜ່ານພິທີກຳທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ທານອັນໃຈກວ້າງ.
वैशम्पायन उवाच
The verse teaches reciprocal dharma: a ruler (or householder) sustains cosmic and social order by performing well-appointed sacrifices, giving proper dakṣiṇā, and honoring both gods (through Soma offerings) and ancestors (through svadhā rites).
Vaiśaṃpāyana narrates an instruction urging the performance of multiple, properly funded sacrifices, emphasizing the traditional twofold obligation—propitiating the devas and the pitṛs—so that prosperity and legitimacy are maintained through dharmic ritual action.