Shloka 23
कर्मनाशाभावः, गर्भे जीवप्रवेशः, आचारधर्मोपदेशः
Karma’s Non-Extinction, Jīva’s Entry into the Embryo, and Instruction on Conduct-Dharma
जो धर्मके अनुसार बर्ताव करता है, वह जहाँ जिस अवस्थामें हो, वहाँ उसी स्थितिमें उसको अपने कर्मानुसार उत्तम फलकी प्राप्ति होती है और वह धीरे-धीरे अधिक काल बीतनेपर संसार-सागरसे तर जाता है ।।
evaṁ pūrvakṛtaṁ karma nityaṁ jantuḥ prapadyate | sarvaṁ tatkāraṇaṁ yena vikṛto ’yam ihāgataḥ ||
ຜູ້ໃດປະພຶດຕາມທຳ ບໍ່ວ່າຢູ່ບ່ອນໃດ ຫຼືຢູ່ໃນສະພາບໃດ ຢູ່ໃນສະຖານະນັ້ນເອງ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນດີຕາມກຳຂອງຕົນ; ແລະເມື່ອເວລາຜ່ານໄປດົນນານ ກໍຄ່ອຍໆຂ້າມພົ້ນຈາກທະເລແຫ່ງສັງສານ. ດັ່ງນັ້ນ ສັດມີຊີວິດຍ່ອມພົບພາຜົນຂອງກຳທີ່ເຄີຍເຮັດໃນອະດີດຢູ່ເສມອ. ແທ້ຈິງ ກຳນັ້ນແຫຼະເປັນເຫດ ທີ່ເຮັດໃຫ້ອາຕະມາ—ແມ່ນແທ້ໆແລ້ວເປັນພຣະພຣະຫມັນອັນບໍ່ແປປ່ຽນ—ປາກົດຄືຖືກປ່ຽນແປງ ແລະມາຮັບເກີດໃນໂລກນີ້ ເພື່ອຮັບປະສົບການຕາມການກະທຳຂອງຕົນ.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Past actions (pūrvakṛta karma) inevitably bear fruit: the embodied being repeatedly meets their results. Even though the self is, in essence, changeless Brahman, embodiment and worldly experience are explained as arising due to karma—karma is presented as the operative cause for birth and the seeming transformation.
A Brahmin speaker delivers a doctrinal explanation within the Ashvamedhika Parva, emphasizing moral causality: beings experience outcomes shaped by prior deeds, and the cycle of birth in the world is linked to karma, despite the self’s ultimate unchanging nature.