Shloka 27
Kṛṣṇa–Arjuna Saṃvāda in Indraprastha: Consolation, Legitimation, and Leave for Dvārakā (आश्वमेधिकपर्व, अध्याय १५)
महाबाहो! मेरे प्राणोंपर संकट आ जाय तब भी मैं धर्मराजका अप्रिय नहीं कर सकता; फिर द्वारका जानेके लिये उनका दिल दुखाऊँ, यह तो हो ही कैसे सकता है? ।।
mahābāho! me prāṇeṣu saṅkaṭam āyātām api ahaṃ dharmarājasya apriyaṃ kartuṃ na śaknomi; punaḥ dvārakāṃ gantum tasya hṛdayaṃ duḥkhayeyaṃ—etat kathaṃ nu sambhavet? sarvaṃ tv idam ahaṃ pārtha tvat-prīti-hita-kāmyayā bravīmi satyaṃ kauravya na mithyā etat kathaṃcana. kurunandana! kuntīkumāra! ahaṃ satyaṃ vadāmi; mayā yat kiṃcit kṛtaṃ vā uktaṃ vā tat sarvaṃ tava prasādārthaṃ tava hitadṛṣṭyā ca kṛtam; etat kathaṃcana mithyā na bhavati.
ວາຍຸກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີແຂນແຂງກ້າ, ແມ່ນແຕ່ຊີວິດຂອງຂ້ອຍຈະຕົກຢູ່ໃນອັນຕະລາຍ ຂ້ອຍກໍບໍ່ອາດເຮັດສິ່ງໃດທີ່ທໍາໃຫ້ທັມມະຣາຊາບໍ່ພໍໃຈ. ແລ້ວຂ້ອຍຈະກ້າເຮັດໃຫ້ພຣະທັຍຂອງພຣະອົງເຈັບຊໍ້າ ເພື່ອແຕ່ຈະໄປທວາຣະກາໄດ້ຢ່າງໃດ? ໂອ ປາຣຖະ, ທາຍາດແຫ່ງກຸຣຸ, ຂ້ອຍກ່າວຄວາມຈິງ: ທຸກຄໍາທີ່ຂ້ອຍເວົ້າ ເວົ້າດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາໃຫ້ເຈົ້າຍິນດີ ແລະເພື່ອປະໂຫຍດຂອງເຈົ້າ. ໂອ ກຸຣຸນັນທະນະ, ບຸດແຫ່ງກຸນຕີ, ຂ້ອຍເວົ້າຄວາມຈິງ—ທຸກສິ່ງທີ່ຂ້ອຍເຮັດ ຫຼືເວົ້າ ລ້ວນເພື່ອຄວາມພໍໃຈຂອງເຈົ້າ ແລະເພື່ອຄວາມດີຂອງເຈົ້າ; ບໍ່ແມ່ນຄໍາເທັດແຕ່ຢ່າງໃດ.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Truthful speech and ethical loyalty are presented as non-negotiable: even personal aims (like going to Dvārakā) should not be pursued by causing grief to a righteous elder (Dharmarāja). Good intent (hita-kāmyā) and truth (satya) must govern one’s words and actions.
Vāyudeva addresses Arjuna, assuring him that nothing he has said or done is meant to harm or mislead. He emphasizes that he cannot act against Yudhiṣṭhira’s wishes or cause him sorrow, and that his counsel is offered solely for Arjuna’s welfare and satisfaction.