Shloka 103
Vāsudeva’s Upadeśa: The Inner Enemy and the Indra–Vṛtra Precedent (आत्मशत्रु-बोधः; इन्द्र-वृत्रोपाख्यानम्)
शतक्रतुरतिक्रुद्धस्तत्र वज़्मवासृजत् । जब जलपर भी वृत्रासुरका अधिकार तथा रसरूपी विषयका अपहरण हो गया, तब अत्यन्त क्रोधमें भरे हुए इन्द्रने वहाँ भी उसपर वज्रका प्रहार किया
śatakratur atikruddhas tatra vajram avāsṛjat |
ວາຍຸໄດ້ກ່າວວ່າ: ອິນທຣາ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງພິທີບູຊາຮ້ອຍຄັ້ງ (ສະຕະກຣະຕຸ) ເມື່ອເກີດໂທສະຢ່າງຮຸນແຮງ ກໍໄດ້ຂວ້າງວັດຊຣະ (ສາຍຟ້າ) ໄປທີ່ນັ້ນ. ໃນບົດເລື່ອງນີ້ ການກະທຳນັ້ນເກີດຕາມຫຼັງຈາກວຣິຕຣາສຸຣະໄດ້ຍຶດເອົາອຳນາດອັນຊອບທຳ ແລະຄວາມເພີດເພີນ (ວັດຖຸແຫ່ງ “ຣະສະ” ດັ່ງວິໄສຂອງປະສົບການ) ໄປ; ຄວາມໂກດຂອງອິນທຣາສະທ້ອນຄວາມຕຶງຕັນລະຫວ່າງການຟື້ນຟູລະບຽບໂລກ ແລະອັນຕະລາຍຂອງການກະທຳດ້ວຍໂທສະທີ່ບໍ່ອາດຄວບຄຸມໄດ້.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a moral tension: even when the aim is to restore rightful order, actions driven by uncontrolled anger can be ethically fraught. It invites reflection on how power should be exercised—firmly for dharma, yet with inner restraint.
Vāyu narrates that Indra, furious, releases his vajra (thunderbolt) at that moment and place, responding to a situation where authority and the ‘rasa’-like enjoyments/objects had been taken away—prompting Indra’s violent counteraction.