Shloka 19
कुन्ती–व्याससंवादः
Kuntī–Vyāsa Dialogue on Durvāsā’s Boon and Karṇa’s Birth
यो यदिच्छति यावच्च तावत् स लभते नर: । शयनं भोजन यानं मणिरत्नमथो धनम्
yo yad icchati yāvac ca tāvat sa labhate naraḥ | śayanaṁ bhojanaṁ yānaṁ maṇiratnam atho dhanam ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ໃນການນັ້ນ ແລະເວລານັ້ນ ບຸກຄົນໃດປາດຖະໜາສິ່ງໃດ—ແລະປາດຖະໜາຫຼາຍເທົ່າໃດ—ກໍໄດ້ຮັບເທົ່ານັ້ນພອດດີ: ເຕຽງນອນ, ອາຫານ, ພາຫະນະ, ເພັດພອຍແລະມະນີຣັດນະ, ພ້ອມທັງຊັບສິນ. ພາບນີ້ສະທ້ອນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມອຸດົມສົມບູນ ທີ່ຄວາມຈໍາເປັນອັນຄວນໄດ້ຮັບຖືກຕອບສະໜອງໂດຍບໍ່ຕ້ອງດິ້ນຮົນ, ເປັນການສະທ້ອນອຸດົມຄະຕິແຫ່ງທໍາມະໃນການອຸປະຖໍາແລະຄໍ້າຈຸນຜູ້ພຶງພາ ແລະຜູ້ເຖົ້າແກ່.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ideal of dharmic provision: legitimate desires and needs are fulfilled in due measure, suggesting a social order where care, hospitality, and support—especially for dependents and elders—are ensured without deprivation.
Vaiśampāyana describes a setting of extraordinary abundance where people receive exactly what they wish for—beds, food, transport, jewels, and wealth—framing the broader episode of arranging comforts and offerings in the Ashramavāsika context.