Shloka 7
Gāndhārī’s Petition for a Vision of the Departed (गान्धार्याः प्रार्थना—दिव्यदर्शनप्रसङ्गः)
पृथामेव च शोचामि या पुत्रैश्चर्यमृद्धिमत् । उत्सृज्य सुमहद् दीप्तं वनवासमरोचयत्,मैं तो उन माता कुन्तीके लिये ही अधिक शोक करता हूँ, जिन्होंने पुत्रोंके समृद्धिशाली एवं परम समुज्ज्वल ऐश्वर्यको ठुकराकर वनमें रहना पसंद किया था
pṛthām eva ca śocāmi yā putraiś caryam ṛddhimat | utsṛjya sumahad dīptaṃ vanavāsam arocayat ||
ແຕ່ຜູ້ທີ່ຂ້ອຍໂສກເສົ້າຫຼາຍທີ່ສຸດແມ່ນ ປຣຶຖາ (ກຸນຕີ)—ນາງຜູ້ທີ່ ແມ່ນແຕ່ລູກຊາຍມີຄວາມຮັ່ງມີອັນອັດສະຈັນ ແລະອຳນາດອັນສະຫວ່າງໄສ ກໍຍັງປະຖິ້ມຄວາມຮຸ່ງເຮືອງນັ້ນ ແລະເລືອກຊີວິດໃນປ່າ.
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical grandeur of renunciation: even when legitimate prosperity and royal splendor are available through one’s children, choosing austere forest-life can be an expression of dharma, detachment, and moral resolve—worthy of deep respect and poignant grief.
In the Āśramavāsika context, Yudhiṣṭhira reflects sorrowfully on Kuntī, emphasizing that she voluntarily abandoned the bright, great royal comfort available through her victorious sons and preferred to live in the forest, intensifying his lament.