Shloka 45
धृतराष्ट्रस्य पाण्डवेषु प्रीति-वृत्तान्तः | Dhṛtarāṣṭra’s Affectionate Disposition toward the Pāṇḍavas
महाराज! इस राज्यसे, इन भोगोंसे, इन यज्ञोंसे अथवा इस सुख-सामग्रीसे मुझे क्या लाभ हुआ? जब कि मेरे ही पास रहकर आपको इतने दुःख उठाने पड़े ।। पीडित॑ं चापि जानामि राज्यमात्मानमेव च । अनेन वचसा तुभ्यं दुःखितस्य जनेश्वर,जनेश्वर! आप दुःखी होकर जो ऐसी बात कह रहे हैं, इससे मैं उस समस्त राज्यको और अपनेको भी दुःखित समझता हूँ
yudhiṣṭhira uvāca | mahārāja! asya rājyasya, ebhir bhogaiḥ, ebhir yajñaiḥ athavā asyāḥ sukha-sāmagrayā mama kiṃ prayojanam? yadā mamaiva pārśve tiṣṭhan bhavān evaṃ bahūni duḥkhāni soḍhavān || pīḍitaṃ cāpi jānāmi rājyam ātmānam eva ca | anena vacasā tubhyaṃ duḥkhitasya janeśvara ||
ຍຸທິສຖິຣະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ອານາຈັກນີ້, ຄວາມເສບສຸກເຫຼົ່ານີ້, ພິທີຍັດເຫຼົ່ານີ້, ຫຼືເຄື່ອງອຳນວຍຄວາມສຸກທັງປວງນີ້ ໄດ້ໃຫ້ປະໂຫຍດອັນໃດແກ່ຂ້າ? ເມື່ອທ່ານຢູ່ໃກ້ຂ້າແທ້ໆ ກໍຍັງຕ້ອງອົດທົນທຸກຂ໌ຫນັກເຊັ່ນນັ້ນ. ແລະ ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ, ເມື່ອໄດ້ຍິນທ່ານເວົ້າດ້ວຍຄວາມໂສກນີ້, ຂ້າເຫັນທັງອານາຈັກທັງປວງ ແລະແມ່ນແຕ່ຕົນຂ້າເອງ ກໍຖືກທຸກຂ໌ຄອບງຳ»
युधिछिर उवाच