Shloka 15
धृतराष्ट्रस्य पाण्डवेषु प्रीति-वृत्तान्तः | Dhṛtarāṣṭra’s Affectionate Disposition toward the Pāṇḍavas
राज्ञस्तु चित्त रक्षन्तौ नोचतु: किंचिदप्रियम् । धर्मके ज्ञाता माद्रीपुत्र नकुल-सहदेव सदा राजा धृतराष्ट्रके मनो$नुकूल ही बर्ताव करते थे। वे उनका मन रखते हुए कभी कोई अप्रिय बात नहीं कहते थे ।। ततः समानयामास धृतराष्ट्र: सुहृज्जनम्
rājñas tu cittaṃ rakṣantau nocatuḥ kiñcid apriyam | dharmake jñātā mādrīputrau nakula-sahadevau sadā rājā dhṛtarāṣṭrasya mano'nukūlam eva vyavaharataḥ sma | tau tasya manaḥ rakṣantau kadācid api nāpriyaṃ vacanam ūcatuḥ || tataḥ samānayāmāsa dhṛtarāṣṭraḥ suhṛjjanam ||
ໄວສັມປາຍະນະກ່າວວ່າ: ບຸດຂອງມາດຣີ—ນະກຸລະ ແລະ ສະຫະເທວະ—ຜູ້ຮູ້ແຈ້ງໃນທຳ ໄດ້ປະພຶດຢູ່ເປັນນິດໃນທາງທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະຣາຊາທຣິຕະຣາດສະຕຣະພໍໃຈ. ພວກເຂົາປົກປ້ອງຄວາມຮູ້ສຶກຂອງພຣະອົງ ບໍ່ເຄີຍເວົ້າຄຳຫຍາບຄາຍ ຫຼືຄຳທີ່ບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ພຣະອົງ. ແລ້ວທຣິຕະຣາດສະຕຣະໄດ້ເຊີນມິດສະຫາຍຜູ້ປາດຖະນາດີຂອງພຣະອົງມາຊຸມນຸມ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Ethical restraint in speech and considerate conduct are forms of dharma: Nakula and Sahadeva protect an elder’s mind by avoiding hurtful words and by acting in ways that maintain harmony.
In the forest-life setting of the Āśramavāsika episode, Nakula and Sahadeva continue to attend upon Dhṛtarāṣṭra with tact and gentleness; immediately after, Dhṛtarāṣṭra calls together his well-wishing associates.