Shloka 45
अश्रमवासिनां विषादः — Lament in Hastināpura after the Elders’ Forest Withdrawal
श्रीमतो<5स्य महाबुद्धे: संग्रामेष्वपलायिन: । पुत्रस्य ते पुत्रशतं निहतं यद् रणाजिरे,तेनारम्भेण महता मामुपास्ते महामुने । “आपके पुत्र, संग्राममें कभी पीठ न दिखानेवाले, परम बुद्धिमान् जो ये श्रीमान् महाराज हैं, इनके जो सौ पुत्र समरांगणमें मारे गये थे, उनकी ये सौ स्त्रियाँ बैठी हैं। ये मेरी बहुएँ दुःख और शोकके आघात सहन करती हुई मेरे और महाराजके भी शोकको बारंबार बढ़ा रही हैं। महामुने! ये सब-की-सब शोकके महान् आवेगसे रोती हुई मुझे ही घेरकर बैठी रहती हैं
śrīmato 'sya mahābuddheḥ saṅgrāmeṣv apalāyinaḥ | putrasya te putraśataṃ nihataṃ yad raṇājire, tena ārambheṇa mahatā mām upāste mahāmune ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ມະຫາມຸນີ, ນີ້ແມ່ນລູກສະໄພ້ຮ້ອຍຄົນທີ່ມາປະຄອງຮັບໃຊ້ຂ້າພະເຈົ້າ—ເປັນພັນລະຍາຂອງລູກຊາຍທ່ານ, ກະສັດຜູ້ຮຸ່ງເຮືອງ ປັນຍາລ້ຳເລີດ ແລະບໍ່ເຄີຍຫັນຫຼັງໃນສົງຄາມ—ຜູ້ທີ່ລູກຊາຍຮ້ອຍຄົນຂອງພຣະອົງຖືກສັງຫານໃນສະໜາມຮົບ. ຖືກກະແທກດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າອັນໃຫຍ່ຈາກເຫດການນັ້ນ, ພວກນາງຍັງຄົງອຸທິດຕົນຮັບໃຊ້ຂ້າພະເຈົ້າ, ແມ່ນແຕ່ຄວາມເສົ້າຂອງພວກນາງກໍຍິ່ງເພີ່ມພູນການຄຳຄວນຂອງທັງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະກະສັດ ຢູ່ເທື່ອງໆ».
वैशम्पायन उवाच