Shloka 22
Bhāgīrathī-tīra-śauca, Kurukṣetra-gamana, and Śatayūpa-āśrama-dīkṣā (गङ्गातीरशौच–कुरुक्षेत्रगमन–शतयूपाश्रमदीक्षा)
यह देख राजा युधिष्ठिर अकेले ही उनके पीछे-पीछे दौड़े। विदुरजी कभी दिखायी देते और कभी अदृश्य हो जाते थे। जब वे एक घोर वनमें प्रवेश करने लगे, तब राजा युधिष्छिर यत्नपूर्वक उनकी ओर दौड़े और इस प्रकार कहने लगे--'ओ विदुरजी! मैं आपका परमप्रिय राजा युधिष्ठिर आपके दर्शनके लिये आया हूँ” ।।
tato vivikte ekānte tasthau buddhimatāṃ varaḥ | viduro vṛkṣam āśritya kaccit tatra vanāntare ||
ແລ້ວວິດຸຣະ ຜູ້ເປັນຍອດໃນບັນດາຜູ້ມີປັນຍາ ກໍຢຸດຢືນຢູ່ໃນບ່ອນສະຫງົບ ແລະໂດດດ່ຽວພາຍໃນປ່າ ໂດຍອາໄສພິງຕົ້ນໄມ້ຕົ້ນໜຶ່ງ. ໃນຄວາມໂດດດ່ຽວແຫ່ງພົງໄພນັ້ນ ທ່ານຢືນຢູ່—ເຫມືອນຈະຊີ້ຖຶງການຖອນຕົວຈາກໂລກຢ່າງຕັ້ງໃຈ ແລະເຊີນໃຫ້ພຣະຣາຊາເຂົ້າມາໃກ້ດ້ວຍຄວາມສຳລວມ, ຄວາມເຄົາລົບ, ແລະການຄວບຄຸມຕົນ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍການໄລ່ຕາມຢ່າງຮີບຮ້ອນເທົ່ານັ້ນ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dignity of withdrawal and inner discipline: the truly wise (Vidura) chooses seclusion and stillness, implying that spiritual authority is grounded in detachment and composure rather than public power.
Vidura stops in a remote, solitary part of the forest and stands leaning against a tree. This pause marks a decisive moment in Yudhiṣṭhira’s pursuit—Vidura is no longer acting as a courtly counselor but as an ascetic figure encountered in sacred solitude.