विपरीतकश्न मे शत्रुर्नियम्यश्न भवेन्नर: । राजा युधिष्ठिर बड़े दयालु थे। वे सदा प्रसन्न रहकर अपने भाइयों और मन्त्रियोंसे कहा करते थे कि “ये राजा धृतराष्ट्र मेरे और आपलोगोंके माननीय हैं। जो इनकी आज्ञाके अधीन रहता है, वही मेरा सुहृद् है। विपरीत आचरण करनेवाला मेरा शत्रु है। वह मेरे दण्डका भागी होगा
viparītakṛc ca me śatrur niyamyaś ca bhaven naraḥ |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດປະພຶດຂັດຕໍ່ຄໍາສັ່ງ ແລະ ທໍານຽມອັນຖືກຕ້ອງຂອງຂ້າ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນສັດຕູຂອງຂ້າ; ແຕ່ຜູ້ໃດຮັກສາຕົນ ມີວິໄນ ແລະ ນອບນ້ອມນາບຖື ຄວນນັບເປັນຄົນຂອງຂ້າ»। ດ້ວຍໃຈເມດຕາ ແລະ ຄວາມສະຫງົບມັ່ນຄົງ ພະຣາຊາຢຸທິສຖິຣະ ມັກກ່າວຊໍ້າໆແກ່ພີ່ນ້ອງ ແລະ ອໍາມາດວ່າ: «ພະຣາຊາທຣິຕຣາສຕຣະ ເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການເຄົາລົບສໍາລັບພວກເຮົາທຸກຄົນ; ຜູ້ໃດຢູ່ໃຕ້ອໍານາດ ແລະ ຄໍາສັ່ງຂອງທ່ານ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນມິດສະຫາຍຂອງຂ້າ; ຜູ້ໃດປະພຶດກົງກັນຂ້າມ ຈະຖືກລົງໂທດ»។
वैशम्पायन उवाच
The verse frames ethical governance as loyalty to rightful authority and disciplined conduct: obedience and self-restraint are treated as friendship and social harmony, while deliberate contrariness is treated as enmity and becomes liable to punishment.
Vaiśampāyana describes Yudhiṣṭhira’s policy after the war: he instructs his brothers and ministers to honor Dhṛtarāṣṭra as a venerable elder-king, to remain under his direction, and to treat disobedience or oppositional conduct as a punishable offense.