Shloka 9
अध्याय १५ (Āśramavāsika-parva): धृतराष्ट्रस्य वनवासानुज्ञायाचनम् — Dhṛtarāṣṭra’s renewed plea for consent to forest-dwelling
उस समय उन्होंने वनकी ओर जाती हुई अपनी माता कुन्तीसे कहा--'रानी मा! आप अपनी पुत्र-वधुओंके साथ लौटिये, नगरको जाइये। मैं राजाके पीछे-पीछे जाऊँगा; क्योंकि ये धर्मात्मा नरेश तपस्याके लिये निश्चय करके वनमें जा रहे हैं, अतः इन्हें जाने दीजिये” ।।
vaiśampāyana uvāca | tadā sa vanābhimukhīṃ svamātaraṃ kuntīm uvāca— “rājñi mā! tvaṃ svaputravadhūbhiḥ saha nivartasva, nagaraṃ gaccha. ahaṃ tu rājñaḥ pṛṣṭhato gamiṣyāmi; yato ’yaṃ dharmātmā nṛpaḥ tapasyeva niścitya vanaṃ gacchati, tasmād enaṃ gantum anujānīhi.” || ity uktā dharmarājena bāṣpavyākulalocanā | jagāmaiva tadā kuntī gāndhārīṃ parigṛhya ha ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ໃນເວລານັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບແມ່ຂອງພຣະອົງ ຄຸນຕີ ຜູ້ກຳລັງຫັນໄປທາງປ່າວ່າ: “ໂອ ພຣະມານາງຣາຊິນີ, ຂໍໃຫ້ທ່ານກັບຄືນພ້ອມລູກສະໄພຂອງທ່ານ ໄປສູ່ເມືອງ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕາມຫຼັງພຣະຣາຊາ; ເພາະພຣະນະເຣດຜູ້ຊອບທຳນີ້ ໄດ້ຕັ້ງໃຈແນ່ວ່າຈະເຂົ້າປ່າເພື່ອບຳເພັນຕະປະ (tapas); ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງປ່ອຍໃຫ້ພຣະອົງໄປ.” ເມື່ອ ທຳມະຣາຊາ ຢຸທິສຖິຣະ ເວົ້າດັ່ງນັ້ນ, ດວງຕາຂອງຄຸນຕີເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳຕາ; ແຕ່ນາງກໍຍັງເດີນຕໍ່ໄປ ໂດຍຈັບມື ຄານທາຣີ ໄວ້.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights dharma expressed as disciplined renunciation and appropriate roles: the elder king’s resolve for tapas in the forest is to be respected, while Yudhiṣṭhira balances reverence for that vow with protective concern for Kuntī and the royal women, urging them to return to the city.
As the elders set out toward the forest, Yudhiṣṭhira speaks to his mother Kuntī, asking her to go back to the city with the daughters-in-law while he follows the king. Though tearful, Kuntī continues onward holding Gāndhārī’s hand, showing shared sorrow and steadfastness.