Shloka 17
Dhṛtarāṣṭra’s Public Request for Consent to Enter the Forest (अनुज्ञा-प्रार्थना)
जब अनेक प्रकारके दान देते-देते राजा धृतराष्ट्र बहुत थक गये, तब उन्होंने उस दान- यज्ञको बंद किया ।।
evaṁ sa rājā kauravyaś cakre dāna-mahākratum | naṭa-nartaka-lāsyādyaṁ baddhānnarasa-dakṣiṇam, kuru-nandana |
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອກະສັດທຣິຕະຣາສະຕຣະ ໃຫ້ທານຫຼາຍປະເພດຢູ່ເນື່ອງໆ ຈົນເມື່ອຍລ້າຫນັກ ພຣະອົງຈຶ່ງປິດພິທີຍັດແຫ່ງທານນັ້ນ. ແລະ ໂອ ຜູ້ເປັນຄວາມຊື່ນຊົມແຫ່ງກຸຣຸ, ດັ່ງນັ້ນກະສັດທຣິຕະຣາສະຕຣະແຫ່ງວົງກຸຣຸ ໄດ້ປະກອບມະຫາຍັດອັນຊື່ວ່າ “ທານ”. ໃນພິທີນັ້ນມີອາຫານອຸດົມ, ນ້ຳຫວານ ແລະ ຂອງກິນມີລົດຊາດຫຼາຍຢ່າງ, ພ້ອມດ້ວຍທານເປັນດັກຊິນາ (ຄ່າບູຊາແກ່ພຣາຫມະນ໌/ປະໂຣຫິດ) ນັບບໍ່ຖ້ວນ; ແລະໃນງານສະເຫຼີມນັ້ນ ຍັງຈັດໃຫ້ມີການຟ້ອນຮ້ອງ ແລະ ການສະແດງຂອງນັກລະຄອນ ແລະ ນາງຟ້ອນອີກດ້ວຍ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames charity (dāna) as a yajña-like act: a disciplined, public offering that sustains society. It suggests that righteous giving—food, provisions, and proper dakṣiṇā—can function as a moral rite, emphasizing responsibility and merit through generosity.
Vaiśampāyana describes Dhṛtarāṣṭra conducting a grand donation-festival, richly supplied with food, drinks, and abundant gifts, along with organized performances by actors and dancers. In the surrounding context, after prolonged giving that leaves him fatigued, the king concludes the charitable rite.