Shloka 17
मांसपरिवर्जन-प्रशंसा (Praise of Abstention from Meat) / Ethics of Ahiṃsā in Diet and Rite
(भैक्ष्येणापि समाहृत्य दद्यादन्नं द्विजेषु वै । सुवर्णदानात् पापानि नश्यन्ति सुबहून्यपि ।।
yudhiṣṭhira uvāca |
bhaikṣyeṇāpi samāhṛtya dadyād annaṃ dvijeṣu vai |
suvarṇadānāt pāpāni naśyanti subahūny api ||
dattvā vṛttikarīṃ bhūmiṃ pātakenāpi mucyate |
pārāyaṇaiḥ purāṇānāṃ mucyate pātakaiḥ dvijaḥ ||
gāyatryāś caiva lakṣeṇa gosahasrasya tarpaṇāt |
vedārthaṃ jñāpayitvā tu śuddhān viprān yathārthataḥ ||
sarvatyāgādibhiś cāpi mucyate pātakair dvijaḥ |
sarvātithyaṃ paro dharmo tasmād annaṃ paraṃ smṛtam ||
ahiṃsan brāhmaṇasvānī nyāyena paripālya ca |
kṣatriyas tarasā prāptam annaṃ yo vai prayacchati |
dharmātmā pāṇḍunandana!
ຢຸທິສຖິຣະ ກ່າວວ່າ: ແມ່ນແຕ່ຈະໄດ້ອາຫານມາດ້ວຍການຂໍທານ ກໍຄວນໃຫ້ທານອາຫານແກ່ພວກທະວິຊະ; ແລະການໃຫ້ທານຄຳກໍທຳໃຫ້ບາບຫຼາຍປະການສູນໄປ. ການບໍລິຈາກທີ່ດິນທີ່ເປັນທີ່ພຶ່ງພາໃນການດຳລົງຊີວິດ ຍັງຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໄດ້ແມ່ນແຕ່ຈາກກຳຜິດຮ້າຍແຮງ; ແລະການສວດອ່ານປຸຣານະ ກໍເຮັດໃຫ້ພຣາຫມັນພົ້ນຈາກບາບ. ດ້ວຍການຈັບຈິດສວດກາຍະຕຣີ 100,000 ຄັ້ງ, ດ້ວຍການໃຫ້ນົວ 1,000 ຕົວໄດ້ອິ່ມໃຈ, ດ້ວຍການຖ່າຍທອດຄວາມໝາຍແຫ່ງພຣະເວດຢ່າງຖືກຕ້ອງແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ບໍລິສຸດ, ແລະດ້ວຍການສະລະທຸກສິ່ງເປັນຕົ້ນ ທະວິຊະກໍພົ້ນຈາກບາບໄດ້. ແຕ່ໃນທຳມະທັງປວງ ການຕ້ອນຮັບແຂກດ້ວຍອາຫານແກ່ທຸກຄົນແມ່ນສູງສຸດ; ດັ່ງນັ້ນ ອາຫານຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນທານອັນສູງສຸດ. ແລະກະສັດຊັ້ນກະສັດຮົບ (kṣatriya) ຜູ້ບໍ່ລະເມີດຊັບສິນຂອງພຣາຫມັນ, ປົກຄອງປະຊາຊົນດ້ວຍຄວາມຍຸດຕິທຳ, ແລະນຳອາຫານທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍຄວາມກ້າຫານຂອງຕົນ ໄປໃຫ້ທານແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ພຣະເວດ ດ້ວຍໃຈບໍລິສຸດ ແລະຈິດຕັ້ງມັ່ນ—ໂອ ບຸດແຫ່ງປານດຸຜູ້ມີທຳມະ!—ຜູ້ນັ້ນຈະທຳລາຍບາບເກົ່າຂອງຕົນໄດ້ ໂດຍອຳນາດແຫ່ງທານອາຫານນັ້ນ.
युधिछ्िर उवाच
Educational Q&A
The passage ranks various expiatory and meritorious acts—gold-giving, land-giving, Purāṇa recitation, Gāyatrī-japa, satisfying cows, teaching Vedic meaning, and renunciation—but concludes that universal hospitality through giving food (anna-dāna) is the highest dharma, especially when earned and offered righteously.
In Anuśāsana Parva’s instruction on dharma, Yudhiṣṭhira speaks about how sins are mitigated through righteous gifts and religious practices, emphasizing the ethical ideal of a just kṣatriya who protects subjects, avoids violating brāhmaṇa property, and supports learned brāhmaṇas through pure food-gifts.